viernes 20 de noviembre de 2009
viernes 13 de noviembre de 2009
FESTIVAL DO DÍA INTERNACIONAL DE SOLIDARIEDADE CO POBO PALESTINO
مهرجان اليوم العالمي للتضامن مع الشعب الفلسطيني
مهرجان اليوم العالمي للتضامن مع الشعب الفلسطيني
O Venres 27 de Novembro, celebrarase o Festival de Solidariedade co POBO PALESTINO no Salón de Actos do Centro Cívico dos Mallos, sito na Avenida de Arteixo, 147- Baixo - A Coruña.
سيتم الإحتفال يوم الجمعة الموافق 27 من شهر نوفمبر/تشرين الثاني بمهرجان تضامن مع الشعب الفلسطيني في قاعة النشاطات في مركز الأهلي ماجوس ، شارع أرتيشو، 147 الطابق الأرضي في لا كورونيا
سيتم الإحتفال يوم الجمعة الموافق 27 من شهر نوفمبر/تشرين الثاني بمهرجان تضامن مع الشعب الفلسطيني في قاعة النشاطات في مركز الأهلي ماجوس ، شارع أرتيشو، 147 الطابق الأرضي في لا كورونيا
PROGRAMA:
18:00 hrs. Presentación do acto polo presidente da asociación Galiza por Palestina e inauguración da exposición do fotógrafo palestino Hindi Meshleh.
18:30 hrs. Actuación de Pallasos en Rebeldía “Os 7 Magníficos”.
19:30 hrs. Conexión telefónica con Gaza, co ciruxán xefe do Hospital al-Shifa, Usama Said Aklouk.
20:30 hrs. Presentación e proxección do documental “Mashi:Trasi que Trasi” por Iván Prado.
22:00 hrs. Actuación de Pallasos en Rebeldía “Peter Punk”.
البرنامج
18:00 تقديم الفعالية من قبل رئيس مؤسسة غاليسيا من أجل فلسطين و تقديم معرض صور المصور الفلسطيني هندي مصلح
18:30 عرض المهرجين المتمردين "السبعة الرائعون
19:30 اتصال هاتفي مع غزة، مع الطبيب الجراح أسامة سعيد عقلوق في مستشفى الشفاء
20:30 تقديم و عرض الفيلم الوثائقي "ماشي: تراسي كي تراسي" مع إفان برادو
22:00 عرض المهرجين المتمردين "بيتر بانك
18:00 تقديم الفعالية من قبل رئيس مؤسسة غاليسيا من أجل فلسطين و تقديم معرض صور المصور الفلسطيني هندي مصلح
18:30 عرض المهرجين المتمردين "السبعة الرائعون
19:30 اتصال هاتفي مع غزة، مع الطبيب الجراح أسامة سعيد عقلوق في مستشفى الشفاء
20:30 تقديم و عرض الفيلم الوثائقي "ماشي: تراسي كي تراسي" مع إفان برادو
22:00 عرض المهرجين المتمردين "بيتر بانك
http://www.galizaporpalestina.blogspot.com/
Apartado 2083 - 15080 A Coruña
Apartado 2083 - 15080 A Coruña
lunes 19 de octubre de 2009
Palestine: Show The Soul por Hindi Mesleh
A ONGD Viraventos está a realizar unha exposición fotografica do fotografo palestino Hindi Mesleh , residente na cidade de Bethelem e que reflexa a realidade diaria do seu pobo.ستنظم المنظمة الخيرية بيرابينتوس المعرض التصويري للمصور هندي مصلح، من مدينة بيت لحم و الذي يعكس الواقع اليومي لدى شعبه
A Coruña: لا كورونيا
Lugar: Centro Comercial " O Puerto Centro de Ocio "المكان: المركز التجاري O Puerto Centro de Ocio
Datas: Do 15 o 30 de Outubro تاريخ: من 15 إلى 30 أكتوبر
Santiago De Compostela: سانتياغو دي كومبوستيلا
Lugar: Galeria Sargadelos, Rua Nova 16 المكان:معرض سارغاديلوس، شارع روا نوبا رقم 16
Datas: Do 20 de Outubro o 4 de Novembro تاريخ: من 20 أكتوبر إلى 4 نوفمبر
PRESENTACIÓN XORNADAS INTERNACIONAIS "O BERRO SILENCIO", أمسيات دولية "النداء الصامت"
A ONGD Viraventos ten o gusto de convidarvos a participar nas Xornadas Internacionais sobre Palestina.
Como sabedes mantemos un forte compromiso con dar difusión á terrible situación que vive o pobo palestino, desde fai mais de 60 anos.
Por este motivo querémosvos facer chegar a voz da poboación civil, tan afectada pola terrible ocupación dos seus territorios.
Na Coruña:
As xornadas realizásense os días 16 e 17 de Outubro na cidade da Coruña.
Lugar: Auditorio do Centro Social Caixanova dá Coruña.
Enderezo: Avenida Da Marina, esquina casarua Da Fama.
Horario: Venres 16 de 10 a.m a 14 h
Sabado 17 de 10am a 14 h
Prezo: Subvencionado
Titulación: Un credito de libre configuración pola Universidade da Coruña
Inscripciónes: ongviraventos@yahoo.es
En Santiago De Compostela:
Lugar: Salón de Graos dá facultade de Ciencias Politicas e Sociais dá USC
Enderezo: Campus Sur dá USC.
Horario: Luns 19 de 10 a.m a 14 h
Martes 20 de 10am a 14 h
Prezo: 15€ podese pagar no lugar de celebración
Titulación: Un credito de libre configuración pola Universidade da Coruña
Inscripcións: ongviraventos@yahoo.es
---------------------------------------------------------------------------------------------
ONGD Viraventos
Rua Barcelona 37,1ºA
15010 A Coruña
Tlf: 881 889 460
www viraventos.org
info@viraventos.org ongviraventos@yahoo.es
lunes 5 de octubre de 2009
ISRAEL, VERDADES INCÓMODAS
Miguel-Anxo Murado
UN DOS efectos do conflicto palestino-israelí é que distrae da atención do propio Israel, onde se atopa a clave para comprender non só o tal conflicto senón tamén por que semella imposible resolvelo. A ocupación e a violencia son tan terribles que poucos reparan no tipo de réxime que existe en Israel mesmo. Así, o cliché de que “polo menos” Israel é a única democracia de Oriente Medio acéptase sen máis. Trátase dunha afirmación cando menos discutible e que merece o repaso dalgúns aspectos delicados dun país moito máis singular do que xeralmente se cre.
Se por democracia entendemos a existencia dun sistema pluripartidista, eleccións e separación de poderes, Israel sería, efectivamente, unha democracia, como tamén o serían Irak, Líbano ou Iemen. Se adoptamos unha definición máis estricta, sen embargo, eses países caerían da lista. Israel incluído.
Dúas clases de cidadáns israelís
Sesenta anos despois da súa creación, o certo é que en Israel segue sen haber igualdade perante a lei. A nacionalidade está reservada exclusivamente ás persoas descritas como “xudeus” en termos estrictamente xenéticos: un xudeu é un descendente de xudeus, non unha persoa nada no Estado xudeu. O 20% restante da poboación (armenios, circasiáns e sobre todo árabes) tan só ten cidadanía, unha categoría legal inferior. Estes árabes israelís (que non se deben confundir cos palestinos) poden votar, pero teñen limitados os seus dereitos en moitos aspectos. Por exemplo, non poden residir libremente no territorio do seu propio país. Isto débese a que o 97% do chan do país pertence ó Estado (foi a terra confiscada aos palestinos deportados en 1948) e está prohibido alugala ou vendela a outros israelís non-xudeus. É fácil identificar a uns e outros porque o DNI describe obrigatoriamente a “etnia” do cidadán: “musulmán”, “cristián”, ou mesmo “xudeu novo” cando se trata dun converso.
O matrimonio entre persoas de distintas relixións está, por suposto, totalmente prohibido pola lei. No caso dos árabes-israelís, estes non poden casar tampouco con outros árabes de determinados países, como Palestina ou Siria (aínda que os xudeus si poden facelo con xudeus deses mesmos países). Esta desigualdade legal, que se estende a moitas outras esferas, non só non diminúe co tempo senón que se vai agravando co paso dos anos, con leis cada vez máis restrictivas para os cidadáns non xudeus do Estado. Para engadir inquedanza, é xa habitual que dirixentes políticos (ministros incluídos) fagan declaracións chamando abertamente á “transferencia” (deportación) dos cidadáns non xudeus.
¿Un estado laico?
Outro erro moi común é crer que Israel é un estado laico. Tal descrición non figura en ningún lugar do ordenamento xurídico de Israel, que sesenta anos despois da súa creación aínda carece de constitución escrita. Os feitos son que en Israel non existe matrimonio nin enterramento civil, só relixioso, e numerosos aspectos da vida cotiá están rexidos polas leis rabínicas dun xeito non moi distinto a cómo algúns países musulmáns incorporan o Corán á súa lexislación. Esta tendencia tamén se vai reforzando co tempo e a presenza de rabinos fundamentalistas no goberno é unha constante desde hai xa moito tempo.
A condición da muller é moi preocupante neste ámbito dos xudeus fundamentalistas, que lonxe de constituír unha minoría comprenden aproximadamente o 20% da poboación. Por contraste, tan só outro 20% dos israelís decláranse “laicos”. O 60% restante confésase relixioso en diversos graos, o que mostra o cadro dunha das sociedades occidentais nas que a relixión ten maior preponderancia social e política. A imaxe popular do país do kibbutz socialistas é un mito: nestas comunas (sempre prohibidas aos árabes-israelís) nunca residiu máis dun 4% da poboación e hoxe practicamente non existen. Canto á ideoloxía dominante no país, as eleccións mostran nos últimos trinta anos un constante escoramento cara a dereita e a extrema dereita, unha tendencia que comezou no período máis pacífico da relación cos palestinos e os seus veciños árabes. Isto é así ata o punto que partidos como Kadima ou Likud, indiscutiblemente pertencentes á dereita radical, áchanse agora no centro do espectro político. Máis á súa dereita atópanse organizacións fundamentalistas como o Partido Nacional Relixioso, a Unión da Torá polo Xudaísmo ou Shas, así como outras forzas declaradamente racistas, como a Unidade Nacional, todas elas parte das maiorías gobernamentais.
Este dos partidos políticos é outro exame que a democracia israelí non pode aprobar. Tecnicamente, non existe liberdade de asociación, posto que están prohibidos os partidos que non acepten o “carácter xudeu” do Estado. Ata os anos oitenta os árabes israelís non podían nin sequera concorrer ás eleccións con listas propias. Tampouco se pode afirmar taxativamente que haxa liberdade de expresión en Israel, xa que, aínda que non moi aplicada, segue a haber censura militar previa. Isto fai que a auto censura sexa unha práctica habitual entre os xornalistas israelís. Canto á xustiza, e deixando a parte outras anomalías, a lei permite a tortura baixo o eufemismo de “presión física”.
Son estes tan só uns poucos exemplos do lonxe que está aínda Israel de poder ser considerado como unha democracia, algo esencial para resolver os conflictos de Oriente Medio. E logo están os Territorios Ocupados...
UN DOS efectos do conflicto palestino-israelí é que distrae da atención do propio Israel, onde se atopa a clave para comprender non só o tal conflicto senón tamén por que semella imposible resolvelo. A ocupación e a violencia son tan terribles que poucos reparan no tipo de réxime que existe en Israel mesmo. Así, o cliché de que “polo menos” Israel é a única democracia de Oriente Medio acéptase sen máis. Trátase dunha afirmación cando menos discutible e que merece o repaso dalgúns aspectos delicados dun país moito máis singular do que xeralmente se cre.
Se por democracia entendemos a existencia dun sistema pluripartidista, eleccións e separación de poderes, Israel sería, efectivamente, unha democracia, como tamén o serían Irak, Líbano ou Iemen. Se adoptamos unha definición máis estricta, sen embargo, eses países caerían da lista. Israel incluído.
Dúas clases de cidadáns israelís
Sesenta anos despois da súa creación, o certo é que en Israel segue sen haber igualdade perante a lei. A nacionalidade está reservada exclusivamente ás persoas descritas como “xudeus” en termos estrictamente xenéticos: un xudeu é un descendente de xudeus, non unha persoa nada no Estado xudeu. O 20% restante da poboación (armenios, circasiáns e sobre todo árabes) tan só ten cidadanía, unha categoría legal inferior. Estes árabes israelís (que non se deben confundir cos palestinos) poden votar, pero teñen limitados os seus dereitos en moitos aspectos. Por exemplo, non poden residir libremente no territorio do seu propio país. Isto débese a que o 97% do chan do país pertence ó Estado (foi a terra confiscada aos palestinos deportados en 1948) e está prohibido alugala ou vendela a outros israelís non-xudeus. É fácil identificar a uns e outros porque o DNI describe obrigatoriamente a “etnia” do cidadán: “musulmán”, “cristián”, ou mesmo “xudeu novo” cando se trata dun converso.
O matrimonio entre persoas de distintas relixións está, por suposto, totalmente prohibido pola lei. No caso dos árabes-israelís, estes non poden casar tampouco con outros árabes de determinados países, como Palestina ou Siria (aínda que os xudeus si poden facelo con xudeus deses mesmos países). Esta desigualdade legal, que se estende a moitas outras esferas, non só non diminúe co tempo senón que se vai agravando co paso dos anos, con leis cada vez máis restrictivas para os cidadáns non xudeus do Estado. Para engadir inquedanza, é xa habitual que dirixentes políticos (ministros incluídos) fagan declaracións chamando abertamente á “transferencia” (deportación) dos cidadáns non xudeus.
¿Un estado laico?
Outro erro moi común é crer que Israel é un estado laico. Tal descrición non figura en ningún lugar do ordenamento xurídico de Israel, que sesenta anos despois da súa creación aínda carece de constitución escrita. Os feitos son que en Israel non existe matrimonio nin enterramento civil, só relixioso, e numerosos aspectos da vida cotiá están rexidos polas leis rabínicas dun xeito non moi distinto a cómo algúns países musulmáns incorporan o Corán á súa lexislación. Esta tendencia tamén se vai reforzando co tempo e a presenza de rabinos fundamentalistas no goberno é unha constante desde hai xa moito tempo.
A condición da muller é moi preocupante neste ámbito dos xudeus fundamentalistas, que lonxe de constituír unha minoría comprenden aproximadamente o 20% da poboación. Por contraste, tan só outro 20% dos israelís decláranse “laicos”. O 60% restante confésase relixioso en diversos graos, o que mostra o cadro dunha das sociedades occidentais nas que a relixión ten maior preponderancia social e política. A imaxe popular do país do kibbutz socialistas é un mito: nestas comunas (sempre prohibidas aos árabes-israelís) nunca residiu máis dun 4% da poboación e hoxe practicamente non existen. Canto á ideoloxía dominante no país, as eleccións mostran nos últimos trinta anos un constante escoramento cara a dereita e a extrema dereita, unha tendencia que comezou no período máis pacífico da relación cos palestinos e os seus veciños árabes. Isto é así ata o punto que partidos como Kadima ou Likud, indiscutiblemente pertencentes á dereita radical, áchanse agora no centro do espectro político. Máis á súa dereita atópanse organizacións fundamentalistas como o Partido Nacional Relixioso, a Unión da Torá polo Xudaísmo ou Shas, así como outras forzas declaradamente racistas, como a Unidade Nacional, todas elas parte das maiorías gobernamentais.
Este dos partidos políticos é outro exame que a democracia israelí non pode aprobar. Tecnicamente, non existe liberdade de asociación, posto que están prohibidos os partidos que non acepten o “carácter xudeu” do Estado. Ata os anos oitenta os árabes israelís non podían nin sequera concorrer ás eleccións con listas propias. Tampouco se pode afirmar taxativamente que haxa liberdade de expresión en Israel, xa que, aínda que non moi aplicada, segue a haber censura militar previa. Isto fai que a auto censura sexa unha práctica habitual entre os xornalistas israelís. Canto á xustiza, e deixando a parte outras anomalías, a lei permite a tortura baixo o eufemismo de “presión física”.
Son estes tan só uns poucos exemplos do lonxe que está aínda Israel de poder ser considerado como unha democracia, algo esencial para resolver os conflictos de Oriente Medio. E logo están os Territorios Ocupados...
domingo 4 de octubre de 2009
XULIETA EN BEIT SAHOUR
Miguel-Anxo Murado
HAI ANOS intentouse en Israel unha representación do Romeo e Xulieta de Shakespeare na que os montescos estaban representados por actores israelís e os capuletos por actores palestinos. Houbo que suspendela antes da estrea: uns e outros pelexábanse xa surante os ensaios. Considerouse un desastre, e quizais o foi desde o punto de vista da política. Pero desde o punto de vista do teatro foi un éxito: demostrouse que Shakespear tiña razón.
Véuseme á memoria aquel incidente ó ler a noticia sobre esa muller-soldado israelí que escapou cun rapaz palestino. A rapaza estaba destinada nas forzas que ocupan Cisxordania e, igual que Romeo e Xulieta se coñecían nun baile de máscaras, ela coñeceu ó seu namorado nese macabro baile de máscaras que tamén é a guerra.
Cunqueiro contaba o número de palabras que tivera que empregar Romeo para namorar a Xulieta, e saíanlle moi poucas (en relaidade, son menos de cen). Non sei cantas empregaría o rapaz palestino, ou se sería ela quen falou, pero polo menos ela atreveuse a facer o que non fixo Xulieta: marchar co seu namorado a Mantua para casar, neste caso a Beit Sahour, preto de Belén, onde estiveron ocultos durante varios días, ara que nunha insólita alianza de capuletos e montescos, policía palestina e exéercito israelí os capturaron e os separaron. Agora, todo o mundo está moi contento tanto en Israel como en Palestina polo que consideeran un final feliz, porque, e nisto están de acordo uns e outros, a historia era unha "cousa de rapazolos e mala cabeza".
Como de Romeo e Xulieta, cabería dicir. Ós espectadores no teatro gústanos crer que estamos de parte dos namorados, pero na realidade preferimos os nosos prexuízos e ser nomtescos ou capuletos. Os mesmos que saloucan por Xulieta no patio de butacas, meteríana nun reformatorio se a tivesen por filla (tiña trece anos, practicaba o sexo, tomaba drogas) e a historia se imprimiría nos xornais con iniciais (J.C e R.M, menores de idade.). Shakespear sabíao, e por iso preferiu facer morrer ós amantes de Verona: para que non tivesen que pasar pola humillación que acaban de sufrir os amantes de Beit Sahour, convertidos na única cousa, precisamente, na que son capaces de poñerse de acordo os seus respectivos pobos. "Tristes xoguetes do destino", como dicía Shakespeare en frase famosa do acto III.
HAI ANOS intentouse en Israel unha representación do Romeo e Xulieta de Shakespeare na que os montescos estaban representados por actores israelís e os capuletos por actores palestinos. Houbo que suspendela antes da estrea: uns e outros pelexábanse xa surante os ensaios. Considerouse un desastre, e quizais o foi desde o punto de vista da política. Pero desde o punto de vista do teatro foi un éxito: demostrouse que Shakespear tiña razón.
Véuseme á memoria aquel incidente ó ler a noticia sobre esa muller-soldado israelí que escapou cun rapaz palestino. A rapaza estaba destinada nas forzas que ocupan Cisxordania e, igual que Romeo e Xulieta se coñecían nun baile de máscaras, ela coñeceu ó seu namorado nese macabro baile de máscaras que tamén é a guerra.
Cunqueiro contaba o número de palabras que tivera que empregar Romeo para namorar a Xulieta, e saíanlle moi poucas (en relaidade, son menos de cen). Non sei cantas empregaría o rapaz palestino, ou se sería ela quen falou, pero polo menos ela atreveuse a facer o que non fixo Xulieta: marchar co seu namorado a Mantua para casar, neste caso a Beit Sahour, preto de Belén, onde estiveron ocultos durante varios días, ara que nunha insólita alianza de capuletos e montescos, policía palestina e exéercito israelí os capturaron e os separaron. Agora, todo o mundo está moi contento tanto en Israel como en Palestina polo que consideeran un final feliz, porque, e nisto están de acordo uns e outros, a historia era unha "cousa de rapazolos e mala cabeza".
Como de Romeo e Xulieta, cabería dicir. Ós espectadores no teatro gústanos crer que estamos de parte dos namorados, pero na realidade preferimos os nosos prexuízos e ser nomtescos ou capuletos. Os mesmos que saloucan por Xulieta no patio de butacas, meteríana nun reformatorio se a tivesen por filla (tiña trece anos, practicaba o sexo, tomaba drogas) e a historia se imprimiría nos xornais con iniciais (J.C e R.M, menores de idade.). Shakespear sabíao, e por iso preferiu facer morrer ós amantes de Verona: para que non tivesen que pasar pola humillación que acaban de sufrir os amantes de Beit Sahour, convertidos na única cousa, precisamente, na que son capaces de poñerse de acordo os seus respectivos pobos. "Tristes xoguetes do destino", como dicía Shakespeare en frase famosa do acto III.
FLORES DE RAFAH
Miguel-Anxo Murado
O ÉXITO de Israel non consiste en poder entrar a matar en Gaza cando lle pete. O éxito consiste en que, despois da matanza de onte en Rafah, un presidente europeo como Zapatero non se atreva a dicir nada máis que o sucedido é “un camino negativo para la paz”. Máis de trinta mortos en 48 horas, moitos deles nenos que participaban nunha manifestación pacífica, máis de cen casas derrubadas desde a fin de semana pasada... A lingua española ten expresións bastante máis precisas, e seguro que máis contundentes, que a que empregou o presidente español. Pero non se atreveu.
A esas horas, o ministro de Exteriores israelí Silvan Shalom estaba en Madrid. Shalom (que ironía: o seu nome, en hebreo significa “paz”) sorprendeuse de que lle preguntasen por estes nenos de Rafah. “En Rafah hai terroristas” dixo, mentres deixaba un ramo de flores na estación de Atocha. Outra victoria: apoderarse das víctimas do 11-M, cando esas víctimas están no mesmo lugar que os nenos de Rafah.
De feito, tamén os nenos de Rafah descansaban entre as flores. Había xa tantos cadáveres na cidade onte que non cabían na pequena morgue do Hospital e a moitos os levaron ós invernadoiros. Rafah, que a última vez que fun a Gaza era xa case un escombro na area, aínda produce algunhas flores co mesmo espírito que un neno impedido pinta coa boca. Rafah tamén está impedida e mutilada, e tamén é ademais un neno, porque toda Palestina é unha nación de nenos (son a metade da poboación) e por iso non é tan estraño que Israel os mate cada vez que quere matar palestinos.
Abonda ler calquera periódico israelí, onde se fala arreo do “problema demográfico”, para comprender que é ós nenos a quen os israelís consideran o verdadeiro inimigo nesta guerra que Israel libra contra eles e os ventres das mulleres palestinas. Son eles quen un día, de feito, lograrán, coa súa mera supervivencia e a forza do seu número, o que non lograrán nunca as bombas nin as balas: o fin desa triste equivocación que é o Estado étnico xudeu de Israel. Pero non é ningún consolo: de momento aí están, desangrándose no colo dos seus pais que os levan a toda presa para o hospital, despois de que os helicópteros ceibaran os seus mísiles contra eles, como sucedeu onte. Quedou a area marela de Gaza tinguida do seu sangue. Esas son as flores que produce Rafah estes días: os pétalos vermellos dos coágulos da sangue na area.
O ÉXITO de Israel non consiste en poder entrar a matar en Gaza cando lle pete. O éxito consiste en que, despois da matanza de onte en Rafah, un presidente europeo como Zapatero non se atreva a dicir nada máis que o sucedido é “un camino negativo para la paz”. Máis de trinta mortos en 48 horas, moitos deles nenos que participaban nunha manifestación pacífica, máis de cen casas derrubadas desde a fin de semana pasada... A lingua española ten expresións bastante máis precisas, e seguro que máis contundentes, que a que empregou o presidente español. Pero non se atreveu.
A esas horas, o ministro de Exteriores israelí Silvan Shalom estaba en Madrid. Shalom (que ironía: o seu nome, en hebreo significa “paz”) sorprendeuse de que lle preguntasen por estes nenos de Rafah. “En Rafah hai terroristas” dixo, mentres deixaba un ramo de flores na estación de Atocha. Outra victoria: apoderarse das víctimas do 11-M, cando esas víctimas están no mesmo lugar que os nenos de Rafah.
De feito, tamén os nenos de Rafah descansaban entre as flores. Había xa tantos cadáveres na cidade onte que non cabían na pequena morgue do Hospital e a moitos os levaron ós invernadoiros. Rafah, que a última vez que fun a Gaza era xa case un escombro na area, aínda produce algunhas flores co mesmo espírito que un neno impedido pinta coa boca. Rafah tamén está impedida e mutilada, e tamén é ademais un neno, porque toda Palestina é unha nación de nenos (son a metade da poboación) e por iso non é tan estraño que Israel os mate cada vez que quere matar palestinos.
Abonda ler calquera periódico israelí, onde se fala arreo do “problema demográfico”, para comprender que é ós nenos a quen os israelís consideran o verdadeiro inimigo nesta guerra que Israel libra contra eles e os ventres das mulleres palestinas. Son eles quen un día, de feito, lograrán, coa súa mera supervivencia e a forza do seu número, o que non lograrán nunca as bombas nin as balas: o fin desa triste equivocación que é o Estado étnico xudeu de Israel. Pero non é ningún consolo: de momento aí están, desangrándose no colo dos seus pais que os levan a toda presa para o hospital, despois de que os helicópteros ceibaran os seus mísiles contra eles, como sucedeu onte. Quedou a area marela de Gaza tinguida do seu sangue. Esas son as flores que produce Rafah estes días: os pétalos vermellos dos coágulos da sangue na area.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
