GALIZA POR PALESTINA

Nova traición española ao Pobo Saharaui

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Tue, 08 Dec 2009 20:39:00 +0000

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Fri, 20 Nov 2009 18:20:00 +0000

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Fri, 13 Nov 2009 19:46:00 +0000

FESTIVAL DO DÍA INTERNACIONAL DE SOLIDARIEDADE CO POBO PALESTINO
مهرجان اليوم العالمي للتضامن مع الشعب الفلسطيني

O Venres 27 de Novembro, celebrarase o Festival de Solidariedade co POBO PALESTINO no Salón de Actos do Centro Cívico dos Mallos, sito na Avenida de Arteixo, 147- Baixo - A Coruña.

سيتم الإحتفال يوم الجمعة الموافق 27 من شهر نوفمبر/تشرين الثاني بمهرجان تضامن مع الشعب الفلسطيني في قاعة النشاطات في مركز الأهلي ماجوس ، شارع أرتيشو، 147 الطابق الأرضي في لا كورونيا

PROGRAMA:

18:00 hrs. Presentación do acto polo presidente da asociación Galiza por Palestina e inauguración da exposición do fotógrafo palestino Hindi Meshleh.

18:30 hrs. Actuación de Pallasos en Rebeldía “Os 7 Magníficos”.

19:30 hrs. Conexión telefónica con Gaza, co ciruxán xefe do Hospital al-Shifa, Usama Said Aklouk.

20:30 hrs. Presentación e proxección do documental “Mashi:Trasi que Trasi” por Iván Prado.

22:00 hrs. Actuación de Pallasos en Rebeldía “Peter Punk”.

البرنامج

18:00 تقديم الفعالية من قبل رئيس مؤسسة غاليسيا من أجل فلسطين و تقديم معرض صور المصور الفلسطيني هندي مصلح

18:30 عرض المهرجين المتمردين "السبعة الرائعون

19:30 اتصال هاتفي مع غزة، مع الطبيب الجراح أسامة سعيد عقلوق في مستشفى الشفاء

20:30 تقديم و عرض الفيلم الوثائقي "ماشي: تراسي كي تراسي" مع إفان برادو

22:00 عرض المهرجين المتمردين "بيتر بانك

http://www.galizaporpalestina.blogspot.com/
Apartado 2083 - 15080 A Coruña

Palestine: Show The Soul por Hindi Mesleh

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Mon, 19 Oct 2009 12:31:00 +0000

A ONGD Viraventos está a realizar unha exposición fotografica do fotografo palestino Hindi Mesleh , residente na cidade de Bethelem e que reflexa a realidade diaria do seu pobo.
ستنظم المنظمة الخيرية بيرابينتوس المعرض التصويري للمصور هندي مصلح، من مدينة بيت لحم و الذي يعكس الواقع اليومي لدى شعبه

A Coruña: لا كورونيا

Lugar: Centro Comercial " O Puerto Centro de Ocio "المكان: المركز التجاري O Puerto Centro de Ocio
Datas: Do 15 o 30 de Outubro تاريخ: من 15 إلى 30 أكتوبر

Santiago De Compostela: سانتياغو دي كومبوستيلا

Lugar: Galeria Sargadelos, Rua Nova 16 المكان:معرض سارغاديلوس، شارع روا نوبا رقم 16
Datas: Do 20 de Outubro o 4 de Novembro تاريخ: من 20 أكتوبر إلى 4 نوفمبر

PRESENTACIÓN XORNADAS INTERNACIONAIS "O BERRO SILENCIO", أمسيات دولية "النداء الصامت"

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Mon, 19 Oct 2009 12:10:00 +0000

A ONGD Viraventos ten o gusto de convidarvos a participar nas Xornadas Internacionais sobre Palestina.
Como sabedes mantemos un forte compromiso con dar difusión á terrible situación que vive o pobo palestino, desde fai mais de 60 anos.
Por este motivo querémosvos facer chegar a voz da poboación civil, tan afectada pola terrible ocupación dos seus territorios.

Na Coruña:

As xornadas realizásense os días 16 e 17 de Outubro na cidade da Coruña.

Lugar: Auditorio do Centro Social Caixanova dá Coruña.
Enderezo: Avenida Da Marina, esquina casarua Da Fama.
Horario: Venres 16 de 10 a.m a 14 h
Sabado 17 de 10am a 14 h
Prezo: Subvencionado
Titulación: Un credito de libre configuración pola Universidade da Coruña
Inscripciónes: ongviraventos@yahoo.es

En Santiago De Compostela:

Lugar: Salón de Graos dá facultade de Ciencias Politicas e Sociais dá USC
Enderezo: Campus Sur dá USC.
Horario: Luns 19 de 10 a.m a 14 h
Martes 20 de 10am a 14 h
Prezo: 15€ podese pagar no lugar de celebración
Titulación: Un credito de libre configuración pola Universidade da Coruña
Inscripcións: ongviraventos@yahoo.es
---------------------------------------------------------------------------------------------

ONGD Viraventos
Rua Barcelona 37,1ºA
15010 A Coruña
Tlf: 881 889 460
www viraventos.org
info@viraventos.org ongviraventos@yahoo.es

ISRAEL, VERDADES INCÓMODAS

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Mon, 05 Oct 2009 10:05:00 +0000

Miguel-Anxo Murado

UN DOS efectos do conflicto palestino-israelí é que distrae da atención do propio Israel, onde se atopa a clave para comprender non só o tal conflicto senón tamén por que semella imposible resolvelo. A ocupación e a violencia son tan terribles que poucos reparan no tipo de réxime que existe en Israel mesmo. Así, o cliché de que “polo menos” Israel é a única democracia de Oriente Medio acéptase sen máis. Trátase dunha afirmación cando menos discutible e que merece o repaso dalgúns aspectos delicados dun país moito máis singular do que xeralmente se cre.

Se por democracia entendemos a existencia dun sistema pluripartidista, eleccións e separación de poderes, Israel sería, efectivamente, unha democracia, como tamén o serían Irak, Líbano ou Iemen. Se adoptamos unha definición máis estricta, sen embargo, eses países caerían da lista. Israel incluído.

Dúas clases de cidadáns israelís

Sesenta anos despois da súa creación, o certo é que en Israel segue sen haber igualdade perante a lei. A nacionalidade está reservada exclusivamente ás persoas descritas como “xudeus” en termos estrictamente xenéticos: un xudeu é un descendente de xudeus, non unha persoa nada no Estado xudeu. O 20% restante da poboación (armenios, circasiáns e sobre todo árabes) tan só ten cidadanía, unha categoría legal inferior. Estes árabes israelís (que non se deben confundir cos palestinos) poden votar, pero teñen limitados os seus dereitos en moitos aspectos. Por exemplo, non poden residir libremente no territorio do seu propio país. Isto débese a que o 97% do chan do país pertence ó Estado (foi a terra confiscada aos palestinos deportados en 1948) e está prohibido alugala ou vendela a outros israelís non-xudeus. É fácil identificar a uns e outros porque o DNI describe obrigatoriamente a “etnia” do cidadán: “musulmán”, “cristián”, ou mesmo “xudeu novo” cando se trata dun converso.

O matrimonio entre persoas de distintas relixións está, por suposto, totalmente prohibido pola lei. No caso dos árabes-israelís, estes non poden casar tampouco con outros árabes de determinados países, como Palestina ou Siria (aínda que os xudeus si poden facelo con xudeus deses mesmos países). Esta desigualdade legal, que se estende a moitas outras esferas, non só non diminúe co tempo senón que se vai agravando co paso dos anos, con leis cada vez máis restrictivas para os cidadáns non xudeus do Estado. Para engadir inquedanza, é xa habitual que dirixentes políticos (ministros incluídos) fagan declaracións chamando abertamente á “transferencia” (deportación) dos cidadáns non xudeus.

¿Un estado laico?

Outro erro moi común é crer que Israel é un estado laico. Tal descrición non figura en ningún lugar do ordenamento xurídico de Israel, que sesenta anos despois da súa creación aínda carece de constitución escrita. Os feitos son que en Israel non existe matrimonio nin enterramento civil, só relixioso, e numerosos aspectos da vida cotiá están rexidos polas leis rabínicas dun xeito non moi distinto a cómo algúns países musulmáns incorporan o Corán á súa lexislación. Esta tendencia tamén se vai reforzando co tempo e a presenza de rabinos fundamentalistas no goberno é unha constante desde hai xa moito tempo.

A condición da muller é moi preocupante neste ámbito dos xudeus fundamentalistas, que lonxe de constituír unha minoría comprenden aproximadamente o 20% da poboación. Por contraste, tan só outro 20% dos israelís decláranse “laicos”. O 60% restante confésase relixioso en diversos graos, o que mostra o cadro dunha das sociedades occidentais nas que a relixión ten maior preponderancia social e política. A imaxe popular do país do kibbutz socialistas é un mito: nestas comunas (sempre prohibidas aos árabes-israelís) nunca residiu máis dun 4% da poboación e hoxe practicamente non existen. Canto á ideoloxía dominante no país, as eleccións mostran nos últimos trinta anos un constante escoramento cara a dereita e a extrema dereita, unha tendencia que comezou no período máis pacífico da relación cos palestinos e os seus veciños árabes. Isto é así ata o punto que partidos como Kadima ou Likud, indiscutiblemente pertencentes á dereita radical, áchanse agora no centro do espectro político. Máis á súa dereita atópanse organizacións fundamentalistas como o Partido Nacional Relixioso, a Unión da Torá polo Xudaísmo ou Shas, así como outras forzas declaradamente racistas, como a Unidade Nacional, todas elas parte das maiorías gobernamentais.

Este dos partidos políticos é outro exame que a democracia israelí non pode aprobar. Tecnicamente, non existe liberdade de asociación, posto que están prohibidos os partidos que non acepten o “carácter xudeu” do Estado. Ata os anos oitenta os árabes israelís non podían nin sequera concorrer ás eleccións con listas propias. Tampouco se pode afirmar taxativamente que haxa liberdade de expresión en Israel, xa que, aínda que non moi aplicada, segue a haber censura militar previa. Isto fai que a auto censura sexa unha práctica habitual entre os xornalistas israelís. Canto á xustiza, e deixando a parte outras anomalías, a lei permite a tortura baixo o eufemismo de “presión física”.

Son estes tan só uns poucos exemplos do lonxe que está aínda Israel de poder ser considerado como unha democracia, algo esencial para resolver os conflictos de Oriente Medio. E logo están os Territorios Ocupados...

XULIETA EN BEIT SAHOUR

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 04 Oct 2009 18:59:00 +0000

Miguel-Anxo Murado

HAI ANOS intentouse en Israel unha representación do Romeo e Xulieta de Shakespeare na que os montescos estaban representados por actores israelís e os capuletos por actores palestinos. Houbo que suspendela antes da estrea: uns e outros pelexábanse xa surante os ensaios. Considerouse un desastre, e quizais o foi desde o punto de vista da política. Pero desde o punto de vista do teatro foi un éxito: demostrouse que Shakespear tiña razón.

Véuseme á memoria aquel incidente ó ler a noticia sobre esa muller-soldado israelí que escapou cun rapaz palestino. A rapaza estaba destinada nas forzas que ocupan Cisxordania e, igual que Romeo e Xulieta se coñecían nun baile de máscaras, ela coñeceu ó seu namorado nese macabro baile de máscaras que tamén é a guerra.

Cunqueiro contaba o número de palabras que tivera que empregar Romeo para namorar a Xulieta, e saíanlle moi poucas (en relaidade, son menos de cen). Non sei cantas empregaría o rapaz palestino, ou se sería ela quen falou, pero polo menos ela atreveuse a facer o que non fixo Xulieta: marchar co seu namorado a Mantua para casar, neste caso a Beit Sahour, preto de Belén, onde estiveron ocultos durante varios días, ara que nunha insólita alianza de capuletos e montescos, policía palestina e exéercito israelí os capturaron e os separaron. Agora, todo o mundo está moi contento tanto en Israel como en Palestina polo que consideeran un final feliz, porque, e nisto están de acordo uns e outros, a historia era unha "cousa de rapazolos e mala cabeza".

Como de Romeo e Xulieta, cabería dicir. Ós espectadores no teatro gústanos crer que estamos de parte dos namorados, pero na realidade preferimos os nosos prexuízos e ser nomtescos ou capuletos. Os mesmos que saloucan por Xulieta no patio de butacas, meteríana nun reformatorio se a tivesen por filla (tiña trece anos, practicaba o sexo, tomaba drogas) e a historia se imprimiría nos xornais con iniciais (J.C e R.M, menores de idade.). Shakespear sabíao, e por iso preferiu facer morrer ós amantes de Verona: para que non tivesen que pasar pola humillación que acaban de sufrir os amantes de Beit Sahour, convertidos na única cousa, precisamente, na que son capaces de poñerse de acordo os seus respectivos pobos. "Tristes xoguetes do destino", como dicía Shakespeare en frase famosa do acto III.

FLORES DE RAFAH

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 04 Oct 2009 18:52:00 +0000

Miguel-Anxo Murado

O ÉXITO de Israel non consiste en poder entrar a matar en Gaza cando lle pete. O éxito consiste en que, despois da matanza de onte en Rafah, un presidente europeo como Zapatero non se atreva a dicir nada máis que o sucedido é “un camino negativo para la paz”. Máis de trinta mortos en 48 horas, moitos deles nenos que participaban nunha manifestación pacífica, máis de cen casas derrubadas desde a fin de semana pasada... A lingua española ten expresións bastante máis precisas, e seguro que máis contundentes, que a que empregou o presidente español. Pero non se atreveu.

A esas horas, o ministro de Exteriores israelí Silvan Shalom estaba en Madrid. Shalom (que ironía: o seu nome, en hebreo significa “paz”) sorprendeuse de que lle preguntasen por estes nenos de Rafah. “En Rafah hai terroristas” dixo, mentres deixaba un ramo de flores na estación de Atocha. Outra victoria: apoderarse das víctimas do 11-M, cando esas víctimas están no mesmo lugar que os nenos de Rafah.

De feito, tamén os nenos de Rafah descansaban entre as flores. Había xa tantos cadáveres na cidade onte que non cabían na pequena morgue do Hospital e a moitos os levaron ós invernadoiros. Rafah, que a última vez que fun a Gaza era xa case un escombro na area, aínda produce algunhas flores co mesmo espírito que un neno impedido pinta coa boca. Rafah tamén está impedida e mutilada, e tamén é ademais un neno, porque toda Palestina é unha nación de nenos (son a metade da poboación) e por iso non é tan estraño que Israel os mate cada vez que quere matar palestinos.

Abonda ler calquera periódico israelí, onde se fala arreo do “problema demográfico”, para comprender que é ós nenos a quen os israelís consideran o verdadeiro inimigo nesta guerra que Israel libra contra eles e os ventres das mulleres palestinas. Son eles quen un día, de feito, lograrán, coa súa mera supervivencia e a forza do seu número, o que non lograrán nunca as bombas nin as balas: o fin desa triste equivocación que é o Estado étnico xudeu de Israel. Pero non é ningún consolo: de momento aí están, desangrándose no colo dos seus pais que os levan a toda presa para o hospital, despois de que os helicópteros ceibaran os seus mísiles contra eles, como sucedeu onte. Quedou a area marela de Gaza tinguida do seu sangue. Esas son as flores que produce Rafah estes días: os pétalos vermellos dos coágulos da sangue na area.

AMORODOS

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 04 Oct 2009 18:51:00 +0000

Miguel-Anxo Murado

ALEIXANDRE MAGNO, na súa carreira tola por conquistar o mundo (a morte libroulle de decidir que facer logo con el), atopou unha resistencia inesperada ás portas de Gaza. A cidade lograba repeler un e outro ataque, e ata o propio Alexandre recibiu unha pequena ferida. O macedonio era un tipo de pouca paciencia, queríao todo e no momento (hai que comprendelo, era case un adolescente), así que mandou traer catapultas, e arrasou a cidade. Mandou pasar a coitelo a 10.000 defensores e vender como escravos ás mulleres e ós nenos. Non contento con isto, buscou ó comandante do destacamento que se defendera tan ben, fíxoo torturar e matar e logo persoalmente arrastrou o seu corpo nun carro tirado por cabalos brancos. Os que pensan que a violencia en televisión fai violentos ós pequenos teñen aí un precedente, porque Alexandre quitara esta idea da Ilíada, o culebrón favorito da Antigüidade, onde Aquiles fai o mesmo co defunto Héctor. Pero tamén os que cren que un bo profesor garante unha boa educación teñen aquí algo en que pensar: o educador de Alexandre fora un tal Aristóteles.

A sangue daquel comandante de Gaza non foi a que primeira que tinguiu a amarela area de Gaza. A última vez foi a semana pasada. Todos os lugares teñen unha historia de desgracias pero, en concreto, os estudiosos outorgan a Gaza o triste título de lugar máis disputado da historia. Máis de corenta exércitos a conquistaron e a abandonaron: Filisteos, israelitas, asirios, babilonios, exipcios, persas, romanos, árabes, cruzados, otománs, británicos, israelís… Non é sorprendente que “Gaza” signifique precisamente iso: “lugar invadido”. Eses exércitos foron cambiando, pero hai algo que non cambiou nunca: a figueira, o dátil, a oliveira e os amorodos, tan vermellos en Gaza que parecen pingas de sangue cando os miras desde a distancia. Porque en ningún lugar do mundo o vermello destaca tanto como na seca codia de Gaza.

O domingo outro exército abandonaba Gaza, por enésima vez na súa historia. Prendín a o televisor na madrugada do luns, nun hotel de Sevilla, sen son, e aínda antes de ver nada recoñecín a cor amarela, o papel de estraza que envolve Gaza. Un convoi israelí partía levando consigo as súas bandeiras dobradas e colocadas no fondo dos camións, coas caixas de munición. Axiña, uns labregos palestinos que os estaban observando corrían á posición abandonada. ¿Que facían? Nada. Querían plantar amorodos.

INOCENCIA

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 04 Oct 2009 18:50:00 +0000

Miguel-Anxo Murado

ESTE OFICIAL do exército israelí que acribillou a balazos o corpo dunha nena palestina en Gaza non fixo nada reprobable nin contrario á Ética. Así o acaba de determinar unha investigación interna do propio exército israelí, unha das poucas que se teñen iniciado por incidentes como este ou moito máis graves.

Ética. Hai palabras que, segundo que as pronuncie, vólvense irrecoñecibles. Repasemos brevemente os feitos, que xa son coñecidos: Iman al-Hams era unha nena árabe de trece anos ,do campo de refuxiados de Yabalia, que se perdeu en medio da néboa e foi dar a un posto de control do exército israelí. Naturalmente, botou a correr de contado. Os soldados, considerando sospeitoso este comportamento, tiraron a matar. E mataron. Entón, este oficial achegouse a inspeccionar o corpo da pequena, e algo debeu ver naquel vulto de inocencia e morte que o impulsou a baleirar nela o cargador completo da súa arma.

Este home non foi nin vai ser xulgado. Durante uns días apartárono das súas funcións. Pero non por esnaquizar o corpo da nena, senón por poñer en risco a súa propia vida ó saír do posto de vixilancia. En todo caso, este castigo considerouse excesivo, e o capitán R. está de novo albiscando presas entre a máxica néboa de Gaza. Que agora o exército diga que o que fixo non está mal non me escandaliza especialmente, compréndoo. Despois de todo, ¿que outra cousa fai ese exército máis que disparar contra un pobo desesperado e asustado ó que previamente se considerou sospeitoso? ¿Non é Palestina o corpo dunha deitado entre as oliveiras ó que outro país enteiro segue rematando no chan?

Unha vez, aló en Palestina, tocoume cubrir unha noticia pequena pero triste: un pelotón israelí asaltara unha escola cristiá palestina preto de al-Khader. Entre outras cousas, os soldados entretivéranse pisoteando ferozmente os debuxos dos nenos de párvulos. “¿Que pode ver alguén de odioso o debuxo dun reloxo que sorrí e explica as horas?” preguntábame a profesora, conmovida. Pero a min a resposta pareciame obvia: que ese debuxo representa a inocencia, unha inocencia que ofende.

A pequena Iman. Como debía de ser fermoso o seu rostro, mesmo enguedellado xa na morte, cantísima inocencia radiante debía desprender aínda, para que este oficial sentise a necesidade de usar tantas balas para borralo deste mundo.

Trailer de: Masi trashi q trashi (PALLASOS EN REBELDIA NA PALESTINA)

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 02 Aug 2009 23:16:00 +0000

Sionismo: breve historia dunha ideoloxía criminal

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Wed, 22 Jul 2009 09:16:00 +0000

As revolucións atlánticas de finais do século XVIII iniciaron o proceso de concesión da igualdade xurídica á poboación xudía de Europa Occidental, o proceso se inicia coa Declaración de Dereitos de Virxinia en 1776 e a Declaración de dereitos do home e do cidadán en 1789. En 1791 a Asemblea Nacional francesa concede os dereitos civís a todos os xudeus que presten xuramento como cidadáns e desde ese momento, e a pesares de retrocesos temporais no proceso, a situación de normalización desta minoría relixiosa ampliase en toda a zona ata a plena igualdade de dereitos acadada no século XIX (coa excepción de Portugal que a decretará en 1910). Dende ese momento a poboación xudía constitúe unha minoría relixiosa máis nun sistema político liberal e capitalista que recoñece sen grandes problemas a liberdade relixiosa.

A situación en Europa Oriental é moi diferente, nos territorios baixo dominio do Imperio Otomano a poboación xudía vive nunha situación de relativa tolerancia mentres nas zonas baixo dominio do Imperio Ruso a desigualdade xurídica persiste, as leis impoñen a discriminación e as persecucións e as masacres son frecuentes, os pogroms de 1881 e de 1882 en Rusia, Ucraína e Polonia foron especialmente numerosos e bárbaros provocando a emigración de miles de xudeus cara América e Europa Occidental e unha reacción dalgúns dos intelectuais xudeus que propoñen a creación dunha patria para os xudeus oprimidos .

Europa Occidental está no ultimo terzo do século XIX en plena expansión imperialista, as grandes potencias europeas colonizan practicamente todo o mundo e, xunto á ocupación política e militar do territorio, expanden unha ideoloxía nacionalista e reaccionaria con base no darwinismo social e que sostén a superioridade racial europea, especialmente aria, xermana ou anglosaxoa, sobre os demais pobos o que xustificaría o dominio europeo sobre o mundo co fin de civilizalo. Ao mesmo tempo que hai un proceso de asimilación das minorías dentro dos estados liberais, medra un nacionalismo excluínte baseado nas ideas da loita de razas de Gobineau e Chamberlain que adopta posicións marcadamente antisemitas e levan a intelectuais xudeus a conectar coas ideas e organizacións xudías procedentes de Europa Oriental.
Un deses intelectuais, o periodista vienés Theodor Hertzl, escribe en 1896 un libro titulado Der Judenstaat (O Estado xudeu) no que trata o problema xudeu como unha cuestión nacional e non como un problema socio-relixioso e, adoptando as ideas máis reaccionarias dos nacionalismos europeos, propón solucionar a cuestión xudía coa creación dun estado nacional nun territorio baixo dominio estritamente xudeu Ao mesmo tempo que publica o seu libro, Hertzl funda o Movemento Sionista e, en 1897, reúne en Basilea o Primeiro Congreso Mundial Sionista que pon as bases para unha ríxida e disciplinada organización política sionista e determina que o futuro fogar nacional dos xudeus debe ser Palestina.

A reacción da maioría dos grupos e intelectuais xudeus europeos foi contraria ás propostas sionistas. Para os xudeus liberais partidarios da asimilación nos seus países as ideas sionistas reforzaban ás ideas do nacionalismo reaccionario e antisemita dos distintos países europeos que negaban a posibilidade de que os xudeus fosen auténticos patriotas xa que, dicían, no fondo querían unha nación xudía Para os xudeus progresistas, basear en conceptos relixiosos a definición de nación era fondamente reaccionario e so podía levar a a un estado racista e xenófobo.
Pese a todo, as potencias europeas, acolleron con agrado a nova teoría e apoiaron a organización e expansión do sionismo. O gran éxito de Hertzl consistiu en facer coincidir os intereses do sionismo cos do imperialismo, moi especialmente cos intereses do imperialismo inglés. Dende o primeiro momento, Hertzl insistiu en fixar a sede do movemento sionista en Londres e buscar o apoio británico para o seu proxecto de colonización de Palestina. Todos os países europeos viron no sionismo unha posible solución para o problema que supoñía o medre continuo da emigración xudía de Europa Oriental, ademais propoñía a creación do estado xudeu fora de Europa e, concretamente, en Palestina, un territorio cunha crecente importancia estratéxica para o control do Oriente Medio e que, a finais do século XIX, estaba baixo dominio do Imperio Otomano. Ese estado xudeu levaría aos refuxiados do leste, crearía unha entidade artificial nun territorio alleo estratexicamente situado para facilitar o control das rutas comerciais que pasaban polo canle de Suez e o Mediterráneo Oriental, situaba unha base política e militar permanente nun territorio que o petróleo transformaba en estratéxico para o desenvolvemento do capitalismo mundial e, como estaba rodeada por poboación árabe pouco desexosa de cambiar a ocupación turca por outra occidental, fondamente dependente da alianza cos seus patrocinadores imperialistas. A alianza reaccionaria e colonialista entre o imperialismo europeo e o sionismo é a marca de nacemento do Estado xudeu

Os primeiros militantes sionistas chegaron a Palestina e compraron terras aos terratenentes locais aproveitándose da corrupción da administración turca na zona. Moi pronto, as granxas dos colonos xudeus estiveron na ruína e só a intervención do banqueiro sionista Edmond Rothchild lles permitiu sobrevivir. Para evitar novos fracasos, Hertzl creou en Londres o Comité Colonial Xudeu e o Banco Colonial Xudeu para organizar e financiar a segunda ondada de colonos sionistas que chegou a Palestina entre 1905 e 1907 e na se incluía o sionista polaco David Gruen, alcumado David ben Gurión . Para evitar a integración coa poboación local e a deserción das filas sionistas, a nova organización dos asentamentos coloniais xudeus en Palestina adoptará a forma de granxas colectivas exclusivamente xudías, os kibutz . Ben Gurión imporía que os asalariados desas granxas foses exclusivamente xudeus e organizou un grupo paramilitar sionista en cada unha delas, o hashomer, que pouco despois se convertería no Haganáh, o principal brazo armado do movemento sionista. En 1908 os colonos sionistas logran construír a primeira barriada exclusivamente xudía, Tel Aviv, preto da cidade palestina de Gafa

A xudeización de todos os postos de traballo nas terras e barrios adquiridos polos sionistas e a presenza de milicias formadas por estranxeiros armados provocaron o receo da poboación nativa que enviou protestas e delegacións a Istambul para explicar a situación e esixir o fin da colonización xudía en Palestina, pero a decadencia do Imperio Otomano e a corrupción dos seus dirixentes e administradores impediu calquera solución ao problema.

Cando en 1914 comeza a Primeira Guerra Mundial, o Imperio Otomano loitará xunto a Alemaña e Austria-Hungría contra Gran Bretaña e os seus aliados. Tras sonoros fracasos na fronte turca, os aliados encabezados polos británicos optaron por contactar cos principais líderes árabes co fin de atraelos ao seu bando debilitando aos turcos no seu propio territorio. O representante da coroa británica en Exipto, Henry Mac Mahon, estableceu un acordo co máis destacado dirixente árabe, o emir Hussein de A Meca, prometéndolle o califato e a independencia de toda a zona árabe de Asia (as actuais Siria, Líbano, Palestina, Xordania, Iraq e o norte da Península Arábica). Os árabes subleváronse contra os turcos. Ao mesmo tempo que prometían a liberdade aos árabes, Francia e Gran Bretaña se repartían entre as dúas o dominio de toda a zona árabe asiática e o ministro de asuntos exteriores británico, Lord Balfour, firma unha declaración prometendo a creación dun fogar nacional para os xudeus en Palestina co fin de gañar o apoio do poderoso lobby sionista norteamericano para que os Estados Unidas entraran na guerra en favor dos aliados. O presidente Wilson, que gañou as eleccións prometendo que os estadounidenses nunca participarían na guerra europea, declarou a guerra aos Imperios Centrais.

As tropas do xeneral Allenby entraron en Palestina o 11 de outubro de 1917, iniciando deste xeito o control británico da zona, aínda que habería que agardar ao 24 de xullo de 1922 para que o Consello da Sociedade de Nacións legalizase a situación ao confiar oficialmente o mandato de Palestina a Gran Bretaña. O decidido apoio británico e norteamericano ao movemento sionista impulsou a colonización xudía e aumentou os privilexios dos colonos sionistas en Palestina ao tempo que frustraba as aspiracións nacionais árabes, provocando o inicio de fortes protestas populares, a primeira de gran importancia, en abril de 1920 , esmagada sen contemplacións polas tropas británicas e os seus auxiliares das milicias sionistas. Ante a inestabilidade da situación os militares británicos encargados da administración de Palestina enviaron informes ao seu goberno recomendando poñer fin a colonización xudía, foron inmediatamente substituídos. O seu sucesor, Louis Bols enviou un informe no mesmo sentido en marzo de 1919, foi cesado do seu cargo. Finalmente os británicos enviaron como Alto Comisionado Civil para Palestina ao xudeu sionista inglés Herbert Samuel, a identificación entre colonialismo xudeu e ocupación británica quedou clara entre a poboación palestina.

Entre 1924 e 1929 a presión colonizadora sionista baixou e moitos xudeus abandonaron Palestina. O fin da crise de posguerra e os felices anos vinte mantiveron e fixeron volver aos seus países a moitos colonos xudeus e houbo unha certa tranquilidade na zona ata 1929 cando, dotados de novos planos de colonización e nova financiamento, os sionistas iniciaron unha nova ondada colonizadora. A provocación inicial foi en agosto dese mesmo ano, un grupo de sionistas fanáticos tomaron o Muro das Lamentacións, en pleno barrio árabe, izaron a súa bandeira, cantaron o seu himno e insultaron ao Islam. Á semana seguinte, festa do nacemento de Mahoma, empezaron os enfrontamentos entre colonos e palestinos que se estenderon por todo o territorio. Paus e pedras contra as armas de fogo dos colonos sionistas e británicos ocasionaron 300 mortos, 500 feridos e 1000 detidos. A administración británica tivo que pedir reforzos militares á metrópole.

Despois do masacre os británicos intentaron calmar a situación sen tocar ningún dos privilexios sionistas pero a Gran Depresión primeiro, e o ascenso dos nazis ao poder en Alemaña despois, aumentou por miles o numero de refuxiados xudeus en Europa e as presións dos países receptores sobre Gran Bretaña para que se lles abrisen as fronteiras de Palestina: 150.000 xudeus centroeuropeos invadiron o país. Dende 1923 a 1937 o número de colonos sionistas en Palestina pasou de 75.000 a 415.000. A presión sobre os árabes, sobre as súas terras e sobre os seus postos de traballo desencadeou a gran insurrección palestina de 1936. Para esmagala foi necesaria unha estreita colaboración militar entre británicos e xudeus, a formación da policía nacional xudía, a intensa e tolerada acción dos grupos terroristas xudeus e a colaboración dunha boa parte da dirección política árabe e palestina.

A segunda guerra mundial obrigou aos británicos a neutralizar as tensións cos árabes para atraelos ao seu bando, e o fixeron aparcando os planos de partición de Palestina en dous estados que viñan madurando dende 1937, ademais frearon a emigración xudía, aplicaron un control estrito sobre a venta de terras e propuxeron un plano para a independencia de Palestina cun só estado e unha soa constitución. A maioría dos sionistas, aterrados ante a barbarie nazi, aceptaron a nova situación e agardaron a que o perigo pasase.

E pasou, en 1942 a dirección sionista era consciente de que os nazis nunca chegarían a Palestina e que a derrota de Hitler era cuestión de tempo, e readaptaron a súa estratexia. Convencidos de que o principal factor que impedía a creación do seu estado era Gran Bretaña, unha vez finalizada a guerra decidiron apremar aos británicos para que abandonasen o país, reclamaron a posesión de toda Palestina para o futuro estado xudeu e substituíron a súa alianza preferente co vello e esgotado imperialismo inglés por outra cos Estados Unidos, nova cabeza reitora do imperialismo mundial. O terrorismo sionista centrou os seus ataques nos británicos e, pese a que a resposta represiva destes non foi parella á aplicada aos palestinos no 36, asustou aos líderes sionistas, permitindo a Ben Gurión impoñer na dirección do movemento a súa idea de aceptar, cando menos temporalmente, a partición de Palestina en dous estados. A partición que propoñían era que os xudeus se quedarían con toda Palestina coa excepción de Cisxordania e Gaza.

Naturalmente, tal partición implicaba unha necesidade nova, eliminar o principal problema que se podía opoñer a un estado xudeu homoxéneo tras a retirada británica: o pobo palestino. Ben Gurión é consciente do problema dende 1937 e encarga á Haganáh un plano para a toma e limpeza étnica de Palestina. Finalmente, o 10 de marzo de 1948, unha xunta de dirixentes sionistas encabezados polo propio Ben Gurión, aproba a cuarta versión de dito plano, o Plano D, que rexerá a ocupación e destrución das áreas rurais e urbanas palestinas e o asasinato ou expulsión dos seus habitantes.

Farto da situación o goberno británico pasou o problema palestina á recentemente creada Organización das Nacións Unidas (ONU) en febreiro de 1947 e esta aprobou o 29 de novembro do mesmo ano a Resolución 181 de Partición de Palestina. A limpeza étnica empezou a comezos de decembro dese mesmo ano e seguiu ata que o 10 de marzo de 1948 se sistematizou seguindo o Pano D. O primeiro obxectivo, os centros urbanos palestinos, logrouse na súa totalidade a finais de abril, nesta fase 250.000 palestinos foron asasinados ou expulsados dos seus fogares . O día 14 de maio, en plena operación, o Consello Nacional Xudeu, presidido por David Ben Gurión, proclamou o nacemento do Estado de Israel. Ao día seguinte os británicos abandonaron Palestina. A barbarie quedou consumada.

Unha ideoloxía baseada na irracionalidade (a secularización e nacionalización dun mito relixioso), excluínte, colonialista, aliada do peor imperialismo e da reacción mundial, que nace destruíndo e desprazando á poboación dun país e logra os seus obxectivos mediante o asasinato e os crimes contra a humanidade, logrou crear e consolidar o seu proxecto. Cunha dirección política e organizativa brillante, traballadora e sen escrúpulos logrou a consumación dunha aberración histórica: o nacemento do Estado de Israel.

As guerras de 1948, 1956, 1967, 1973, 1982, 2006 e o ataque a Gaza dos pasados meses de decembro e xaneiro non serán as únicas. Israel é un estado agresivo, criminal e expansionista, que nunca delimitou as súas fronteiras. A súa prioridade neste momento é completar e consolidar a colonización do que queda de Cisxordania e neutralizar a Irán, despois xa veremos. A esperanza, para calquera persoa progresista do mundo, non reside na creación de dous estados en Palestina senón na destrución completa do Estado de Israel. No Líbano en agosto do 2006, e en Gaza no pasado Nadal, por primeira vez na súa historia, o sionismo foi derrotado.

Xoan Gabeiras

FINANZAMENTO DO PROXECTO DE BEIT SAHUR تمويل مشروع بيت ساحور

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Wed, 15 Jul 2009 18:24:00 +0000

O Concello de Pontevedra ingresou 3.600 euros para o finanzamento do proxecto de Beit Sahur, unha pequena poboación cerca de Belén en Palestina. O proxecto consiste en adquirir medicacións para o Centro Médico de Beit Sahur.

Como é política habitual da asociación Galiza por Palestina, os cartos enviados por parte do Concello de Pontevedra á asociación Galiza por Palestina foron reenviados íntegros aos Comités de Traballo para a Saúde (HWC) para o finanzamento do proxecto de Beit Sahur.

Recibiuse o ingreso de 3.600 euros do Concello de Pontevedra o día 23 de abril do 2009 e se enviou aos Comités de Traballo para a Saúde en Palestina o día 6 de maio do 2009.
Os gastos de envío correron coma sempre a cargo dos fondos propios da asociación Galiza por Palestina coa cantidade 33,60 euros.

أودع المجلس البلدي لمدينة بونتيبيدرا في غاليسيا ، شمال اسبانيا مبلغ 3600 يورو لتمويل مشروع بيت ساحور ، بلدة صغيرة قريبة من بيت لحم في فلسطين . يتضمن المشروع الحصول على الأدوية للمركز الطبي في بيت ساحور .

و باتباع سياسة مؤسسة غاليسيا من أجل فلسطين المعتادة ، أرسلت بلدية بونتيبيدرا المبلغ إلى مؤسسة غاليسيا من أجل فلسطين حيث تمت هذه بإرسالها كاملة إلى لجان العمل الصحي (HWC) لتمويل مشروع بيت ساحور .

تم استيلام مبلغ 3600 يورو من المجلس البلدي لمدينة بونتيبيدرا الموافق يوم 23 نيسان عام 2009 و وصل إلى لجان العمل الصحي في فلسطين الموافق يوم 6 أيار عام 2009 .

تحملت مؤسسة غاليسيا من أجل فلسطين نفقات إرسال المبلغ إلى فلسطين ، و كانت 33,60 يورو .

Adxuntamos os documentos recibidos do Coordinador do proxecto "Juani Rishmawi":

نرفق الملفات المستلمة من منسق المشروع " خواني رشماوي" :

Pallasos en Rebeldía dende Palestina: CRÓNICA 9

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Fri, 15 May 2009 15:03:00 +0000

Isto non é unha crónica. Isto é unha ferida de bala. Por favor, absterse políticamente correctos e demais familia. Israel non é un estado, é o nome dun exército de ocupación en Oriente Medio e, ata onde eu alcanzo a saber, os estados democráticos non manteñen relacións diplomáticas con exércitos, senón cos seus gobernos, así que non entendo como os israelitas teñen embaixadas en territorio europeo.
Normalmente, os estados que se din democráticos teñen exércitos para que defendan (teóricamente) a súa poboación civil. No caso sionista é ao revés. O exército ten unha poboación civil para que os defendan das resolucións da ONU, para que os xustifiquen ante a opinión internacional e para que poñan fillos e corpos no proceso de avance sobre territorio árabe. Isarel non é un país, é unha maquinaria -perfectamente engraxada- de expoliar, destruir, mentir e exterminar a unha poboación civil que ante tanques ten pedras, ante helicópteros, ten cometas e ante cabezas nucleares só conta coa súa dignidade e séculos de historia.
Pero volvendo a nós, a santa cuna da democracia e as liberdades, que fai Europa? que facemos ante o muro da vergoña, un muro que pesa sobre todos os seres humanos como unha lousa de morte e miseria? que fai o goberno Zapatero, ademais de venderlles armas aos sionistas e despois decir non foron usadas nas masacres de nadal en Gaza? que máis fai a Unión Europea ademais de regañar feblemente a comandancia xeral dese exército de ocupación que eles chaman goberno israelita mentres os tanques destrúen os hospitais palestinos financiados cos impostos de todos nós?
Sacamos as tropas españolas de Irak e non imos tirar un valado de 8 metros de alto que estrangula lentamente á poboación civil indefensa e inocente? saímos ás rúas e botamos un goberno mentiroso e cobarde pola guerra en Irak e non imos tomar os estrados e os medios de comunicación para acabar con este holocausto? que lles imos dicir ás vidnerias xeracions, que estabamos ocupados vendo o 2 a 6 da Liga mentres en Palestina esnaquizaban un pobo e á Declaración Universal dos Dereitos Humanos, torturando a ambos os dous en celas de 1 metro por 2?
O exército de ocupación israelita non só okupa inxustamente e de xeito criminal uns territorios en Oriente Medio, está okupando a nosa conciencia como seres humanos, non so humillan a palestinos e palestinas, humillan a toda aquelas persoas que sintan que forman parte dun ben común chamado humanidade.

Iván Prado

Pallasos en Rebeldía dende Palestina: CRONICA 8

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 10 May 2009 10:36:00 +0000

Esta foi a viaxe máis dura da miña vida e non porque case morremos nun accidente de tráfico ou me apalean no aeroporto na viaxe de volta, non. O que fixo desta expedición unha experiencia máis dramática incluso que a anterior, na que nos bombardearon, vimos sair corpos destrozados das ambulancias por mor dos tomahauks israelitas, golpearon xente diante dos nosos ollos, e fomos testemuñas de agresivos combates nocturnos, foron as testemuñas que en cada sitio nos ían dando: unha terrorífica historia colectiva tallada a sange sobre a resistencia do pobo palestino.

Case toda a xente coa que falamos pasou pola cadea, case toda, e senón ten o seu parente mais querido está alí metido, e ás veces as dúas cousas á vez. En cada casa hai relatos de humillación, impotencia e xenocidio.Estudantes universitarios, traballadores da sanidade, amas de casa, militantes sociais, nenos e nenas, anciáns ao final da súa vida… dá igual. Se son palestinos nas zonas ocupadas, só poden falar de paus, disparos, vexacións e torturas, un ronsel de atrocidades tan grande que para seguir escoitándoos co corazón teño que facer acopio de toda a miña reserva emocional de alegría e esperanza.

O que resulta increiblemente extraño é que falan sen odio na mirada, que despois de dicirche como foron torturados seguen amosándoche a súa humanidade, que despois de ensinar as balas na parede seguen servíndoche te con todo o cariño do mundo. Como pode ser que un pobo tan machacado non perda o sorriso, non perda a ocasión de ser amable e siga mantendo a bandeira da esperanza en alto, como pode ser que os seus rostros non sexan de granito, os seus cantos de odio e o seu camiñar de destrucción, despois de levar máis de 60 anos baixo un sistema que oprime, desprecia e os acaba?Só teño unha resposta, a luz, pola luz interior que portan. E cando hai tanta luz, a sombra non deixa de perseguila.

Marchamos para Barcelona, pero no aeroporto de Tel Aviv espéranos o último capítulo desta demencia colectiva que chaman Israel. Revísannos todo o material, lévannos a unhas cabinas illadas e a min fan me desnudar (como non levo calzoncillos tráenme a miña mochila para que os poña). No meu inglés tarzánico dígolles que por favor non toquen o meu colgante. Despois de 5 veces bérrolle ao mamón do segurata xudío e pego un golpe contra a mesa. El acójonase e chama dúas veces ao timbre de seguridade. En 15 segundos aparecen 5 armarios empotrados israelitas dispostos a hostiarme. A situación cálmase e eu miro para eles con odio e desprezo.Desta volta non hai golpes, libreime. Iso si, insisto vestido só co meu orgullo e uns gallumbos que non me toquen o colgante. 5 minutos despois bérrolle a unha da seguridade que si me entende en castelán que en Isarel non se respeta ás persoas, e a escena ameaza con repetirse, pero desta volta o calvo e o colega métennos na fila de embarque business diante de todo o mundo e pásannos por outro corredor á zona internacional. Vese que a mala hostia de Lugo ás veces axuda a non facer fileiras.

Na glamurosa parte internacional do aeroporto Ben Gurion vemos a metáfora perfecta desta ocupación sionista. Unha enorme fonte central baixo unha inmensa cúpula de cristal deixa caer do ceo, sen tubos nin estruturas, ríos de auga, a mesma auga que os palestinos non poden empregar para os seus campos porque os xudeos a teñen roubada, auga que cae do ceo, terras que caen do ceo, armas que lles caen do ceo a este pobo que tanto sufriu no pasado, todo lle vén dado hoxe por mandato divino, acaso non lle podería caer a humanidade enteira tamén desde o ceo?

Ivan Prado

Pallasos en Rebeldía dende Palestina: CRONICA 7

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 10 May 2009 10:32:00 +0000

Onte foi o dia máis estraño de toda a miña vida. Empezarei polo final a modo de conta atrás. Tres da mañá. Salón da casa dos pais do responsable da organización que nos trouxo a Nablús. Retirámonos á cama despois dun debate de toda a caravana sobre a resistencia armada, o motivo: temos adrenalina para cazar unha manda de elefantes e logo botar unha pachanga.

Dúas horas antes cruzamos o casco vello desta cidade ocupada co corazón nun puño e como di Leo Bassi co ano estretto, e todo porque estivemos ata as doce e media no local de Human Suporters debatendo se ao día seguinte iamos facer unha acción pallasil a un chek point (o debate estaba en táboas e eu den o brazo a torcer. Non iríamos facer a acción para non fraccionar o grupo nin forzar a xente que dubidaba). Saímos ás 12.30 do local e o noso guía empezou a facer cousas estrañas como correr de esquina a esquina, mandarnos esperar en silencio ata que el comprobase primeiro se o camiño estaba libre…, total, que de novo nola estabamos xogando. Era a hora das bruxas, a hora na que baixa o exército, e en calquera momneto nos podíamos atopar cunha columna israelita.

Cruzamos como pantasmas a cidade ata o momento no que escoitamos o ruido dun enorme camión que na distancia parecía igual aos que transportan tropas israelitas. Nese intre de pánico colectivo a nosa expedición correu como se o demo nos levase (no meu interior sinto que esa rúa e esa noite estrelada son unha metáfora perfecta da miña vida. A modo de foto fixa síntome parte dun xogo secular ao que pertenzo). Finalmente cehgamos á casa. As palpitacións escóitanse a dez quilómetros á redonda. O camión era de borralla e esa noite o exército non baixaría, pero para a nosa experiencia supuxo tres volta seguidas a este dragón kanh sionista que se chama Cisxordania ocupada.

Antes de sair por patas, celebramos o cumpreanos -pastel incluido- de Laila, a nosa incrible tradutora-guia-loxista e inmellorable embaixadora galaico-palestina. Sempre é algo extraño para min celebrar un cumpreanos en medio dunha vaixe deste tipo, pero o que fixo desta celebración algo único foi estar metidos nun bar ateigado de homes e pipas árabes vendo o histórico 6 a 2 do clásico da liga española (penso que é a primeira vez que vexo un partido de futbol enteiro pola tele na miña vida).

A proporción de fans dun e outro equipo foi a mesma que o resultado pero á inversa. En Palestina calquera escusa é boa para sair da rutina xenocida, así que a controversia barsa "rial" madrid é o primeiro tema de conversación que se nos presenta pola rúa. O caso é que aos 5 minutos de partido xa me estou abrazando e pegando botes cos seguidores do Barça que temos ao noso carón. E eu que penso que o futbol televisado é o opio do pobo! O que non me pase en Palestina non me pasa en ningún sitio.Antes do partido viñamos de dar o obradoiro máis difícil da miña vida. O grupo era grande pero moi interesante e aínda eu tiña que loitar contra a dificultade de traballar con homes e mulleres no mesmo espazo. O que facia deste obradoiro o máis duro que nunca dei foi o xeito de empezar a mañá, algo que non esquecerei nunca.

Son as 10 da mañá e saímos da casa camiño a unha xuntanza co pequeno circo, unha entidade de circo, pero antes agárdanos un percorrido turistico absolutamente dantesco. O noso guía lévanos polo roteiro do terror en Nablús, un combinado que mistura historia de resistencia heroica coa depravación humana máis sangrante.Nablús é unha cidade con máis de 2000 anos de historia, un lugar histórico merecedor de todos os apoios internacionais posibles pero está en ruinas, as ruínas que provoca esta guerra de ocupación. Os sionistas deixaron e deixan (nestes intres estannos sobrevoando os F16 -que se fabrican en Europa ou Estados Unidos-) un rastro de sangue case imborrable. En cada esquina da ciadade hai fotos dos mártires da causa Palestina, en cada ruela hai bandeirolas contando o sufrimento desta población, casas derrubadas polos bulldozers, edificios enteiros bombardeados para que as tropas poidan entrar no corazón do casco antigo, casas e pedras que sepultaron familias enteiras mentres os veciños tiñan que esperar semanas para retirar os corpos ou salvar os supervivintes, historias de nenos asainados mentras xogaban nas terrazas, corpos en descomposición porque nesta cidade os mortos non teñen dereito nin sequera a seren recollidos polos seus seres queridos…

Despois de estar en Nablús a membrana do corazón que me une á humanidade está tan fráxil que teño medo de esbirrar. Dar un obradoiro de risoterapia depois deste percorrido polas venas abertas de Palestina, despois de escoitar máis dunha hora de testemuñas das aberracións cometidas polos soldados xudeos foi, sen lugar a dúbidas, o maior reto da miña vida como militante da fraternidade entre os pobos.Aínda así, o obradoiro saiu moi ben e agora temos unha familia en Nablús, unha familia de varios miles de persoas que viven rodeadas por 6 cuarteis militares, 5 chek points e once cabezas nucleares que están nas súas montañas.Non sei que vai pasar pola noite, se virán os soldados á casa ou non, ou se nos pararán no chek point. O que si sei é que nesta cidade, neste país, estase xogando o meu futuro e o da miña familia. O que está sobre a mesa é se a humanidade está disposta a seguir permitindo este novo holocausto ou non.

Ivan Prado

Pallasos en Rebeldía dende Palestina: CRONICA 6

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 10 May 2009 10:26:00 +0000

Onte chegamos a Nablús, o corazón da resistencia palestina. Os israelitas chámanlle a fábrica palestina de terroristas e aquí atopeime por primeira vez coa morte. De camiño para a nosa actuación nun campo de refuxiados cercano á cidade, nun adiantamento absolutamente temerario, o noso chófer perdeu o control e a unha velocidade vertixinosa saiuse da estrada, batendo contra un edificio.
O coche quedou inservible e nós saimos vivos de milagre desa caixa de mistos polo noso pé, se ben fomos axudados pola Media Lúa vermella. O primeiro que fixemos nada máis ver que podiamos camiñar Laila e máis eu foi botar a rir e gastarlle bromas ao das ambulancias, de feito cando nos pediron ir ao hospital eu respondín que non podiamos que tiñamos que ir facer unha actuación en 15 minutos e que logo xa veriamos se pasabamos por alí. Pero xa cos papeis firmados deime conta que estaba con Laila, e que dalgún xeito era responsable da misón, e como Isaac ía noutro coche el podería facer a función e nós ir ao hospital. Así que cambiei de idea e con todo asinado díxenlles que si que marchabamos ao hospital.

De camiño para alí deume por facerlle o xogo que me bautizou en Chiapas, o Lokonuk (pescozotolo) e fíxenlles un número de maxia que simula como o meu pescozo estala. Que mala idea! Acabei entrando no hospital cun collarín incomodísimo e botado na camilla.

A atención médica foi extraordinaria, por certo por fin averiguei o meu tipo sanguíneo, e despois de ir dar parte á comisaría fomos para casa da familia que nos acolle nesta cidade. Se na estrada case morro, na casa desta xente volvín nacer.

Son unha entrañable parella de anciáns que nos acollen cunha comida típica palestina exquisita. Desde que entramos todo son coidados, amabilidade xestos de cariño e respeto, pero para cando chegamos aos postres, as historias que nos contan nos deixan o corazón xelado.

Nesa casa entrou (como na maioría dese barrio) o exército israelita ducias de veces para mantelos retidos e utilizalos de escudo humano diante da resistencia armada palestina. Ao fillo disparáronlle mentres estaba na terraza estudando, e de camiño ao hospital pillárono, espírono, déronlle unha malleira e tivérono 6 horas desangrándose, ata que a súa nai atravesou o cordón militar enfrentándose ao exército e conseguiu finalmente liberalo e sacalo a pé ata o hospital porque non deixaban pasar a ambulancia.

Esa mesma muller que nos serve o té que se parece enormemente á miña avoa, esa nai coraxe, case a matan mentres rezaba. Un dos versos do Corán no que se agochaba salvouna do disparo que quedou inmortalizado no armario roupeiro que está na habitación principal da casa, onde por certo pasamos a noite, mirando para os buratos de balas do tellado.

Mentres imos para a cama, o fillo danos as últimas indicacións do que debemos facer se entran de novo os soldados israelitas. Noite si e noite tamén toman a cidade a partir das 12 da noite e van entrando arbitrariamente nas casas para humillar, maltratar e roubar á sociedade civil.

Esperto pola mañá e vexo que sigo vivo, que os militares non entraron esta noite na cidade e non houbo máis disparos na casa, esperto e vexo que sigo vivo e que a xente nesta cidade segue co seu día a día, sabendo que ese pode ser o último. Esperto e algo en min cambiou. Parece que a vida é distinta cando cada día se convirte nun presente.

Esta noite volveremos a esa casa, a esa habitación con rastros da violencia xudea e volverei pechar os ollos sen saber se cando os abra terei un neno sionista apuntándome cun 16 mm

Ivan Prado

Pallasos en Rebeldía dende Palestina: CRONICA 5

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Fri, 08 May 2009 10:20:00 +0000

Eu son de Lugo, unha das poucas cidades no mundo nas que se pode camiñar sobre unha muralla romana de máis de dous quilómetros, pero hoxe en Palestina exercín de asaltador de murallas modernas.

Hoxe atentamos ludicamente contra o valado da vergoña , no noso terceiro día en Qalqilya decidimos Isaac , Laila, Edu e máis eu ,acompañados de varios compañeiros palestinos do Frente Popular, levar a cabo unha acción de rebeldía pallasil contra a construción actual que máis vulnera os dereitos humanos no mundo.

8 m de alto, alambres eletrificados, torretas cheas de ametralladoras, cámaras de vídeo, patrullaxes as 24 horas do día, todo un sistema carcelario imposto a un país enteiro que se ve atravesado por unha ferida de cemento gris e xenocida, si, xenocida, porque este valado non só separa cidades, barrios pola metade, familias enteiras, non, tamén separa a milleiros de campesiños das súas terras, terras que en moitos casos, como aquí en Qalqilya, son as mellores terras , as que mais auga teñen, e que sen elas vense abocados á mendiciade e á miseria.

Cercar a poboación palestina, impoñerlles esta guillotina na súa terra é o xeito mais diabólico de ocupación. Os xudeos teñen o dereito ao igual que o resto da humanidade a lamentarse dos guettos nazis como o de Varsovia, e eu pregúntome daquela que é isto senón un inmenso e sangrante guetto? Como chamar ao feito de que quilómetros e quilómetros de grises muros impiden a xente sair das súas vilas, camiñar polas súas rúas, seren libres no seu propio país.

Durante a segunda Guerra Mundial, a humanidade viviu un dos seu peores episodios -sen lugar a dúbidas- dentro dese capítulo escuro das sociedades modernas. Os guettos e os campos de concentración foron os exercicios máis doentes daquela época , pero acaso hoxe o goberno israelí que se di democrático non está reproducindo unha versión actualizada e tecnificada do nazismo? Acaso plantar unha cárcere ao redor dos soños e as esperanzas dun pobo non é un xeito de opresión, incluso máis fascista que a que exercen nos calabozos do Mosad, ou cos bombardeos indiscriminados sobre a poboación civil en Gaza?

Cercar as vidas da xente con vontade de eternizar este conflito é un ultraxe para toda a humanidade. Non podemos sentirnos libres en ningunha parte do mundo mentres un palestino non sexa libre de camiñar polo seu país sen atoparse cunha lápida de 8 metros de alto que lle di que non ten dereito a ser persoa.

Hoxe tiramos narices vermellos e tamén pedras, atravesamos virtualmente o valado, démoslle tartazos, pintamos LONGA NOITE DE PEDRA en vermello sobre esa pel gris de inxustiza fosilizada... Hoxe exercemos de vox populi, de embaixadores da risa rebelde en nome de moita xente que no mundo sente como ese valado pesa no seu corazón, porén, cando marchamos, na nosa conciencia resoan as palabras dun compañeiro noso: "sabemos cando o construiron pero non sabemos cando o poderemos derrubar, cecais o meu tataraneto me mande unha postal á tumba coa foto do valado derrubado".

E a min gustaríam e, saeme do corazón berrarlle que non, que el verá, que xuntos veremos como o valado cae, como camiñaremos sobre os seus bloques de morte e mentira, como poderemos brincar dun lado ao outro como se o espello de Alicia fose. Gustaríame abrazalo e dicirlle que os nosos fillos xogarán nos dous lados do valado porque non existirá unha fronteira ante a felicidade dun pobo, que na miña terra hai moita xente disposta a sair as rúas para tumbar ese valado aínda que sexa na distancia.

Hoxe marchamos para casa cun sabor agridoce nos beizos e unha promesa no corazón. Ese valado caerá, tal e como caeron outros antes, porque máis pronto que tarde o torrente que a humanidade é derramarase sobre estas terras para que vexamos brotar de novo mil primaveras mais.

Ivan Prado

Pallasos en Rebeldía dende Palestina: CRONICA 4

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Thu, 07 May 2009 21:48:00 +0000

Xunto a Isaac actuamos no cárcere mais grande do mundo, unha cidade de varios miles de persoas rodeada completamente por quilómetros do valado da vergoña, unha cidade de campesiños que non poden ir traballar as súas terras porque militares israelís se comportan como animais berrandolles en hebreo mentres os apuntan coas súas armas de destrución.

150 pequenos foron testemuñas da nosa primeira actuación xuntos en Palestina e na Historia de Pallasos en Rebeldía, xa que Isaac participou por primeira vez connosco nunha caravana.

Certa dose de nervios, unha pisca de caos, moitas risas e unha chea de improvisacións nacidas desta parella de pallasos "Os irmáns mariachis, Giuseppe e lokonuk" encheron de risas o hall da escola infantil onde, se vos son sincero, me sentín volvoretas no estómago cando todos os rapaces se puxeron a chamar por Lokonuk. Dalgún xeito os nenos zapatistas estaban connosco nesa mañá a través dese grito que tanto se coñece na zona norte de Chiapas entre os compas.

Pola tarde, mentres Isaac se recuperaba dunha viaxe accidentada na que o retiveron en Barajas e en Tel Aviv para revisarlle a equipaxe e acribillalo a preguntas intimidatorias, eu impartín un obradoiro para unha vintena de traballadores sociais, educadores e psicólogas que atenden á xente de Qalqilya e arredores, unha poboación especialmente afectada polas incursións israelís do 2001 e 2002 e que padecen constantemente vexacións e atropelos por parte do exercito israelí, xente que ten familia no cárcere ou no cemiterio dos mártires, que ve como os seus fillos teñen unha lousa sobre o seu futuro chamada ocupación.

No obradoiro, homes e mulleres que non se poden tocar entre eles, persoas que teñen que manter unha distancia por cuestión de xénero, empezaron a tarde sen moverse pola sala e acabaron tirados no chan compartido os seus soños.

Esa noite alóxannos nunha casa de xente do Frente Popular, loitadores sociais que coñecen o cárcere na súa pel, que as perdas familiares non lles son alleas e que detrás do seu amable rostro e a sua seria presenza tamén se agochan acedas bágoas de emoción pola súa patria. A velada trascorre entre unha pseudo-paella elaborada por Edu e profundas conversas políticas. Nesta casa chea de fotos do Che, os cantos do Imán desde o minarete da mezquita, lémbrannos que este país árabe, en construción, vive nun permanente experimento entre as tradicións relixiosas e as loitas políticas.

Ao día seguinte desprazámonos a unha vila rural preto de Qalqylia ante a ameaza de non poder sair, xa que os israelitas atoparon unha bomba no chekpoint que bloquea a cidade. Aínda así conseguimos atravesalo para actuar diante de case 200 pequenos ás doce da mañá baixo un sol de xustiza, nun patio de colexio que podería ser o de calquera vila pequena de Galicia, coa diferenza de que a rapazada que nos recibe canta cancións de liberación nacional en vez da última do Xabarín Clube e o seus xoguetes non son coches teledirixidos senón maquetas das tanquetas xudeas.

Rematamos a función facendo equilibrios e figuras acrobáticas mentres eles nos rodean batendo palmas e cantando, para cando chegamos á sala de profesores todo o mundo nos espera para darnos as grazas e ofrecernos o seu abrazo. Ao mediodía xantamos na casa dun labrego que ten as súas terras máis alá do valado. Comida, té e palabras comprometidas. Mentres os israelís só nos ofrecen violencia e represión, os palestinos regálanos un lugar cálido no seu corazón.

Será que o camiño da esperanza comeza nesta terra de oliveiras e dignidade.

Ivan Prado

Pallasos en Rebeldía dende Palestina: CRONICA 3

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 03 May 2009 21:44:00 +0000

Yenin foi a vila máis atacada polos israelís durante a segunda intifada. Foi lugar de dor e masacre. Os cans de ferro dos xudeos non daban abasto botando abaixo casas e declaracións dos dereitos humanos. Yenin, durante eses anos, converteuse na tradución ao árabe do inferno: nenos chorando nús polas rúas mentras o tiroteo lles facía a raia ao medio.

Metáfora de sufrimento e esquizofrenia colectiva.
Durante a nosa viaxe no 2003 intentamos ir actuar alí pero non o conseguimos. De feito, a anterior caravana anterior á nosa de Pallasos Sen Fronteiras acabou apedreada polos propios rapaces. 6 anos máis tarde chega o meu primeiro traballo nestas terras de dignidade e xenocidio.A xente do circo palestino lévanos a traballar en dous centros, un para mulleres maltratadas, violadas e torturadas. Esta guerra é así. Non hai medias partes nin descanso para as máquinas do terror. O outro grupo é de xente nova que leva un tempo practicando con eles as artes circenses como xeito para fuxir da barbarie.

O día anterior, durante case unha hora adoutrínanme sobre as grandes dificultades para traballar con estes grupos. Elas son moi tímidas, non se van tirar ao chan , non van brincar non van correr, nin sequera se agochan a recoller os malabares cando caen ao chan. Porén, sempre segundo a xente do circo, os novos son moi violentos, están moi tensos e pertencen a familias moi machacadas.

As mulleres recíbenme na distancia. Van tapadas da cabeza aos pés aínda que por baixo dos traxes levan zapatos de tacón, o mellor calzado para unha sesión de risoterapia. Non as podo tocar nin mirar moito. As directoras do centro retíranme a man de forma cortés para saudarme cunha man no peito... Ben, o caso é que xa estou aquí e formo parte dunha internacional da risa revolucionaria que cre fondamente que, sen esperanza, os pobos non podemos conseguir a liberación, así que me lanzo ao traballo sen rede de protección nin paracaídas. Que sexa o que Alá queira.

Iniciamos o obradoiro con mestras mirando sentadas mentras fan calceta e as mulleres participantes a dez metros de distancia de min. Rematamos con elas abrazadas, bailando, saltando chorando e rindo como nunca o fixeran na súa vida. Ao final, ata as mulleres mesmas viñan saudarme e falar conmigo.

Eu non traballo a risoterapia senón a humanoterapia, abrirse de arriba a abaixo, demostrar o poder do ridículo, desvelar as enerxías que nos unen e, finalmente, visualizar o potencial que aniña nos nosos soños.

3 horas que, segundo os organizadores e incluso os reponsables políticos dos programas culturais de Yenin, cambiaron as vidas destas mulleres. As palabras que máis sairon neste obradoiro foron liberdade e revolución. Así me agradecian a ínica virtude que posúo como dinamizador de grupos, a verdade radical coa que me lanzo nestas experiencias humanas.

Pola tarde e co subidón da experiencia nuclear que acabamos de vivir, imos ao segundo lugar de traballo. Polo camiño, a xente do circo palestino, que non o pode crer, non deixa de comentar a experiencia. Están tan agradecidos que os seus ollos, cando falan conmigo alumean coma faros.

Empezamos o segundo obradoiro con dez rapaces. Eu abórdoos nas escaleiras, métome con eles, fágolles chistes... Ao final acabamos bailando as súas danzas tradicionais, sacándonos fotos, abrazándonos comos se fosemos veciños de toda a vida. Xente cunha dor terrible pero capaz de acollerme coma o seu irmán.

Mentres nos cambiamos na parte de atrás dun ultramarinos, comezan as historias. Un fálame da súa familia maltratada pola ocupación e outro de como fai un par de anos, mentres xogaba un partido de fútbol, veu como un helicóptero isarelí mataba diante dos seus ollos un rapaz que coma el apenas pasaba dos 12 anos. O seu delito era xogar ao fútbol e non chamarse Ronaldinno nin Raúl, senón simplemente Mohamed.

Esta guerra contra a vida ten coordenadas moi claras. Os israelís mantéñense en Palestina a costa de matar, torturar e humillar a poboación civil que ten como horizonte o Mediterráneo e as súas oliveiras. Mentres tanto, os nosos gobernantes fan reunións nas que negocian a canto sae o cadáver de neno palestino no mercado de valores.

Cando marchamos para Ramala, unha das mulleres que nos acompaña dime cunha mirada vidrosa que nunca na súa vida vira rirse dese xeito a esta xente. Será que a rebeldía fai que o amor entre os seres humanos sexa tan radical e transformador que ata a ocupación asasina se difumina durante unhas horas. Que poderiamos facer se en vez de exércitos bélicos armásemos guerrillas da risa activa e comprometida?

Ivan Prado

Pallasos en Rebeldía dende Palestina: CRONICA 2

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sat, 02 May 2009 10:01:00 +0000

Esta é a primeira crónica que escribo nos 5 días que levo en Palestina e apenas vexo o teclado por mor da choreira incontrolada que me deu ao despedirme da xente do circo palestino. A despedida tivo lugar despois dun intenso obradoiro que demos en Hebrón, unha cidade palestina ocupada onde a poboación local ten que compartir espazo con colonos armados e protexidos por exércitos particulares que, ao igual que nas películas do Oeste, teñen atemorizada a toda a sociedade civil.

A verdade é que con tanto traballo, viaxes, xuntanzas e sobre todo emocións desbordantes non atopaba gañas nin tempo para escribir as crónicas. Creo que é a primeira vez que tardo tanto en comezalas pero hoxe, recluído na parte traseira da furgoneta e parapetado entre as mochilas de viaxe e malabares, sinto a vertixe que produce este país.

Hai algo esencial en Palestina, algo vital contra o que a maquinaria nazi dos israelitas non pode. Estou chorando ante o impacto nuclear que me xera un baño de realidade. Síntome como se me mergullase nunha piscina de magma na que non chego a arder pero que queima por dentro as miñas entrañas.

A xente do circo palestino é a mellor metáfora do que a esperanza implica para o ser humano, persoas que levan as artes circenses ao corazón do conflito que é o mesmo que o propio corazón da humanidade.

Todos falan ante as nosas cámaras, todos teñen palabras que removen a nosa alma. Un fala do compañeiro de xogos que mataron nos seus brazos e como a impotencia de non podelo levar a rastro a tempo ao hospital aínda o persegue hoxe. Outro fala dos seus soños como palestino e home de circo, soños que soan sinxelos ante a cámara pero que están cargados de vida e resistencia.

Outro cóntanos por que vai ter un fillo en Palestina e o vai a criar ante tanta inxustiza e violencia. A razón é tan fermosa como que o circo tamén é o seu fillo e non o pode deixar abandonado, pero a que máis me tocou na alma foi a muller do circo palestino quen, cando nos despedimos, me dixo que ela non tiña bágoas para chorar.

Eu si chorei. Chorei por todos eles, pola súa valentía, por veren cumprido o soño de que volvan á súa terra, por veren cumprido o soño dunha Palestina sen violencia onde criar un fillo en liberdade. Tamén chorei porque algún día todos os rapaces palestinos poidan ser nenos sen mais. Chorei ademais para que chegue o momento en que a miña amiga se permita chorar, pero en realidade chorei pola emoción de ver ao ser humano, a un igual, ser capaz de levantar a bandeira da dignidade mentres ao seu redor o mundo se derrumba pouco a pouco.

Neste intre venme á cabeza un verso en árabe clásico que tallaron na lápida dun guerrilleiro palestino: “Non serei servo de ninguén porque non vivirei mais que unha vez e fareino con dignidade”.

Bágoas e risas que tiran muros interiores, que liberan corpos e espazos, que crean colchóns de esperanza ante tanto terror e inxustiza. Choro, pero non deixo de rir, porque no fondo sei que estamos abocados á felicidade.

Ivan Prado

Pallasos en Rebeldía dende Palestina: CRONICA 1

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Tue, 28 Apr 2009 21:39:00 +0000

De cando os apelidos son sinónimo de terrorista

Despois de 12 horas de viaxe, parada incluída en Estambul, chistes, moitas risas, certos nervios e bastantes preguntas chegamos a Tel Aviv, cansos e cheos de sono. Aínda así non perdiamos a alegría, xa que estabamos cerca de Palestina e pronto empezaría a nosa aventura, pero démonos de fuciños contra o valado, non o físico que atravesa Cisxordania ignominiosamente, senón o valado da represión sistematizada, a incompresión e o terrorismo de estado.

No aeroporto de Ben Gurion, deteñen a Laila pola súa ascendencia palestina. O seu apelido fai sospeitar á xudia de cor que se atopa metida nesa garita tuneada coa que xa te humillan nada máis chegar a Isarel. Lévana á parte cando se enteran de que o seu pai naceu en Yenin e a nós déixannos marchar, pero Edu e eu decidimos que un de nós fica na antesala do inferno para non deixar soa a Laila, así que me armo de valentía ignorante e, co meu inglés do Porriño, voume para enriba dun armario con patas e traxe de torturador e pregunto pola miña amiga.

Total, que me quitan o pasaporte e me meten nunha saliña pola que van pasando, como no bar intergaláctico de "La guerra de las galaxias" todo tipo de especímenes, desde mexicanos de camiño a Xerusalén en santa peregrinación ata árabes con pintas de dedicarse ao tráfico de armas e outras especies. Ninguén me explica nada pero eu tamén estou retido, non entendo o idioma do país e non teño papeis. Agora comprendo un chisco máis os africanos que chegan ás nosas costas.

Laila vai entrando e saíndo de varios interrogatorios e de vez en cando déixana vir conmigo, así ata que na quinta visita ao kafkiano aparato sionista, obrígana a abrir o seu correo e descobren ao que realmente vimos, momento no que nos amezan con botarnos do pais e obríganme a entrar na sala de interrogatorios.

Eu canso, farto e de mala hostia, decido que se me van botar polo menos que sexa con clase. Mensaxes e chamadas ao consulado e a Edu, que está fóra esperándonos coas maletas, aos primeiros para pedirlles axuda (cousa que non serviu para nada) e ao segundo para que fuxa e se esconda (cousa que tampouco funcionou porque el decidiu que, se nos botan, solidariamente, regresa con nós).

Total, que entro e decido sentarme nunha cadeira que queda baleira, iso si, está ao fondo e na esquina do cuartucho, cousa que cabrea moito a señora e nun inglés vomitado bótame unha berradura e dime que me arrime, ao que eu lle contesto coa miña estudada frase "sorri ai an non espikin inglis". A señora -de mala hostia- responde que non me preocupe, que ela sabe español, pero eu entendo o contrario e respondo que "eso yes is a problem", e a señora responde que o problem o teño eu e moi big, vamos que Faemino e Cansado estarían felices de copiar estes diálogos.

Logo mándame buscar o billete de volta en papel, cousa moi anticuada porque xa fai tempo que todo isto funciona por Internet. Dígollo e ameaza con botarme do país. Ademais empeza a berrar que non temos billete, e eu a dicirlle que si, que está en Internet, e ela a dicir que non temos billete e que nos bota. Despois dun anaco de ping - pong finalmente mándame mirar o meu correo, así que movo a pantalla para min e a paisana móvea para ela, eu para min ela para ela, e a quinta vez deste valse dos idotas cabréase tanto que nos bota da habitación. Home, era o que faltaba que fora eu abrir alí diante desa represora o meu correo.

Cinco horas despois da nosa chegada, estabamos libres. Isarel é un estado ilegal e ademais maleducado que non entende que as persoas somos seres vivos e non pezas dunha cadea de montaxe. Se chegan a saber que eu me apelido Fernández e que, posiblemente, algún antergo meu lle prendeu lume a algunha casa de xudeos no Medievo español, ao mellor aínda seguiamos alí encerrrados.

Na porta hai un enorme cartel que pon "Welcome a Isarel", e eu penso que deberían engadir: "As autoridades isarelís infroman que ser persoa neste país prexudica seriamente a súa estadía nel".

Ivan Prado

A nosa compañeira Laila Tillawi con "Pallasos en Rebeldía" na Palestina

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 19 Apr 2009 12:23:00 +0000

A nosa compañeir Laila Tillawi sumase a expedición humanitaria de "Pallasos en Rebeldía" que estes días sae para Palestina. Laila, que dede fai moitos anos e unha das membras mais activas de Galiza por Palestina, será a traductora da expedición, tal e como recolle a prensa galega estes dias:

GALICIA HOXE:

A forza dos risos solidarios
Pallasos en Rebeldía leva o espírito do clown a Palestina nunha campaña de quince días polo país
MARÉ . SANTIAGO
Do 21 abril ao 5 de maio o colectivo galego Pallasos en Rebeldía levará o espírito do riso e do clown a Palestina. Iván Prado e Isaac Rodríguez Miranda embárcanse nesta caravana solidaria que pretende impartir obradoiros de clown, risoterapia e, así mesmo, realizar diversas actuacións, ademais de capacitar os integrantes do circo palestino en técnicas de clown e a traballadores sociais en técnicas de risoterapia.
Pallasos en Rebeldía achegarase a distintias zonas, entre elas Ramallah, Qalqiliya, zona vella de Xerusalén, Belén, Hebrón, Nablus, Jenin, Tulkarem e alguhas vilas e pobos, así como nos campos de refuxiados, en escolas, centros culturais, sociais e xuvenís.
No que respecta á composición da caravana, o colectivo galego de clown e solidariedade estará composto polos dous clowns mencionados anteriormente, ademais de por Laila Tillawi Quintela, que se encargará da tradución e Eduardo Segurado, que tomará imaxes e rexistrará o paso deste furacán riseiro por terras palestinas.
O director do Festival Internacional de Clown de Galicia, o Festiclown, Iván Prado, volve a Palestina logo dunha primeira viaxe en 2002. Colaborando con Pallasos sin fronteras, o actor e clown galego achegou ao pobo palestino as ferramentas da risa. Como significativo da viaxe solidaria, atópase o gran traballo realizado cos nenos refuxiados en campamentos.
Desa viaxe fíxose un documental, asinado por Mikio Tsunekawa e titulado Media Luna Roja, diario de guerra de un payaso.

http://www.galicia-hoxe.com/index_2.php?idMenu=86&idNoticia=417466

LA VOZ DE GALICIA:

O colectivo galego Pallasos en Rebeldía leva a Palestina o espírito da risa
O clown galego solidario, Iván Prado, voltará a Palestina o próximo 21 de abril ata o 5 de maio, acompañado do seu compañeiro de profesión, Isaac Rodríguez, da tradutora Laila Tillawi e Eduardo Segurado, que tomará as imaxes.
Prado, que ademais é director do Festival Internacional de Clown de Galicia, xa visitou Palestina hai sete anos e agora continúa demandando deste xeito «xustiza e humanidade». O obxetivo é similar ó actual: denunciar a presión á que está sometido o pobo por Israel, e nesta ocasión impartirán obradoiros de clown e risoterapia e ofrecerán algunhas actuacións.
Pallasos en Rebeldía achegará esta risa solidaria a varias zonas, entre elas Ramallah, Qalqiliya, Belén ou a zona vella de Xerusalén. Tamén estarán en campos de refuxiados, escolas, centros culturais e sociais, etc.
Esta iniciativa foi financiada pola Coperactiva Cultural en Galicia, e por diversas institucións palestinas.

http://www.lavozdegalicia.es/cultura/2009/04/18/0003_7659738.htm

A NOSA TERRA:

Pallasos en rebeldía volven a Palestina
Redacción . O colectivo galego regresa, sete anos despois, para levar o riso e o clown a Palestina e denunciar 'a continua e reiterada' opresión israelí.
Imaxe de Pallasos en Rebeldía Iván Prado e Isaac Rodríguez Miranda emprenden esta caravana solidaria para impartir obradoiros de clown e risoterapia, ao persoal do circo palestino e aos traballadores e traballadoras , amais de realizar diversas actuación. Estarán en Ramallah, Qalqiliya, a zona vella de Xerusalén, Belén, Hebrón, Nablús, Xenín, Tulkarem e algunhas vilas, amais de nos campos de refuxiados, en escolas, centros culturais, sociais e xuvenís.A estes dous clowns acompáñaos Laila Tillawi Quintela, que se encargará da tradución, e Eduardo Segurado, que tomará imaxes e rexistrará o paso deste "furacán riseiro" por terras palestinas. Pallasos en Rebeldía conta para este proxecto con financiamento de Coperactiva Cultural desde Galiza e a Escola de Circo Palestino, os Comités de Traballo para a Saúde, Human Supporters e a Asociación Addameer (que significa literalmente "Conciencia" e traballa cos presidiarios e ex-presidiarios, especialmente mulleres, nenos e fillos de presidiarios) en Palestina. O director do Festival Internacional de Clown de Galicia, o Festiclown, Iván Prado, volve a Palestina logo dunha primeira viaxe en 2002. Daquela, a viaxe fora filmada e realizada posteriormente nun documental por Mikio Tsunekawa, titulado Media Luna Roja, diario de guerra de un payaso, un filme de produción catalá chilena e palestina. Foi gravado principalmente en campamentos de verán organizados pola Media Lúa Vermella Palestina, dende os campos de refuxiados da Al-Arub, no distrito de Hebrón, até o outro extremo do territorio, entre outros lugares aos que levar risas e emocións.
http://www.anosaterra.org/nova/pallasos-en-rebeldia-volven-a-palestina-.html

AVISO

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Wed, 01 Apr 2009 21:33:00 +0000

A Asociación Galiza por Palestina queremos convidar a unha reunión co obxectivo de dar continuidade ás iniciativas d eapoio e solidariedade co Pobo palestino.

Despois das mobilizacións polo ataque a Gaza faise necesario continuar a desenvolver campañas e iniciativas tamén a nivel local. Por iso, estades concidadas/os a participar na reunión de Compostela, 1 de Abril no Centro Social O Pichel ás 20 h. Aportaremos ideas e accións solidarias para continuar a denuncia das agresións do estado terrorista que é Israel.

Da Assoc. Galiza por Palestina queremos convidar-vos a umha reuniom com o objectivo de dar continuidade às iniciativas de apoio e solidariedade com o Povo palestiniano.

Depois das mobilizaçons polo recente massacre em Gaza fai-se necessário continuarmos a desenvolver campanhas e iniciativas também a nível local.

Porque as agressons do estado terrorista de Israel som diárias e flagrantes, mantenhamos aceso o facho da solidariedade.

Resumen da conferencia de Juani Rishmawi na Coruña

noreply@blogger.com (Galiza por Palestina) — Sun, 01 Mar 2009 20:20:00 +0000

Video 1

Video 2